Na warunki formułowania celów i realizacji polityki przestrzennej jednostki maja wpływ następujące czynniki:

Na warunki formułowania celów i realizacji polityki przestrzennej jednostki maja wpływ następujące czynniki:
1. Poziom rozwoju społeczno – gospodarczego państwa i warunków makroekonomicznych. Poziom ten określa finansowania przedsięwzięć ponadlokalnych, takich jak np.: systemy drogowe, systemy komunikacji miejskiej, systemy oczyszczania ścieków, wodociągów i kanalizacji, ponadregionale projekty ochrony dorzeczy. Poziom ten może także warunkować wykorzystywanie zewnętrznych środków pomocowych na realizację projektów zagospodarowania przestrzennego. Wysoki poziom bezrobocia, duże rozwarstwienie poziomu dochodów i jakości życia mieszkańców istotnie ograniczają prowadzenie skutecznej polityki przestrzennej.
2. Jakość środowiska przyrodniczego danego obszaru, warunki przyrodnicze określają możliwości stosowania rozwiązań budowlanych. Konieczność ochrony wybranych obszarów ogranicza swobodę zachowania się w przestrzeni. Chęć zachowania cennych ekologicznie fragmentów przestrzeni i konieczność utrzymania korytarzy ekologicznych między nimi będzie decydowała o możliwościach rozwiązań zagospodarowania przestrzennego. Dla obszarów specjalnie chronionych (parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe, otuliny parków, strefy ochronne ujęć wody) konieczne może okazać się stosowanie specyficznych rozwiązań urbanistycznych i architektonicznych.
3. Model ustroju społeczno – politycznego państwa. Centralne zarządzanie gospodarką pozornie ułatwiło skuteczne prowadzenie polityki przestrzennej i realizację planów zagospodarowania wywoływały jednak często negatywne skutki przestrzenne i ekologiczne, a czasami także społeczne.
4. Istniejący system informacji o zagospodarowaniu przestrzennym, stanie środowiska przyrodniczego i procesach w nim zachodzących oraz gospodarce gruntami i obrocie nieruchomościami. Informacja ta powinna być specjalistyczna (ciągłe monitorowanie gospodarki przestrzennej, kataster nieruchomości, inwentaryzacja stanu), powszechna i jawna. Informacje zarówno o przygotowywanych planach zagospodarowania przestrzennego jak i o skutkach powinny być przekazywane zainteresowanych jednostkom. Sprawność systemu zbierania, przesyłanie oraz zapewnienie dostępu do informacji o stanie zagospodarowania może utrudniać lub ułatwiać gospodarowanie w przestrzeni.
5. System organizacji gospodarki przestrzennej i instytucjonalne warunki prowadzenia polityki przestrzennej. Dobrze zorganizowane instytucje na szczebli krajowym, regionalnym i lokalnym, jasny podział kompetencji między instytucjami gospodarki przestrzennej, sprawność funkcjonowania administracji publicznej, wystarczające kwalifikacje planistów przestrzennych, urbanistów, architektów, budowniczych, zaangażowanie władz jednostki terytorialnej w realizację celów polityki przestrzennej, kapitał społeczny, w tym uczciwość i kompetencje osób odpowiedzialnych za gospodarkę przestrzenną mogą tworzyć dobre warunki prowadzenia skutecznej i efektywnej polityki przestrzennej
6. Badania naukowe z zakresu gospodarki przestrzennej. Gospodarka przestrzenna może też być traktowana jako nowa dziedzina nauki z pogranicza nauk przyrodniczych i ekonomicznych. Zrozumienie i wyjaśnienie procesów zachodzących w przestrzeni wymaga skomplikowanych badań i analiz. Prawa, twierdzenia i teorie z zakresu gospodarki przestrzennej jako nauki są zawsze podstawa podejmowania decyzji o formułowania celów w polityce przestrzennej. „Dobra” teoria staje się warunkiem efektywnej i skutecznej polityki przestrzennej.

Instrumenty polityki przestrzennej mogą mieć charakter instrumentów bezpośredniego lub pośredniego oddziaływania na zachowanie się jednostek w przestrzeni.

Comments are closed.