W celu ustalenia wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za importowany towar dodaje się:

W celu ustalenia wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za importowany towar dodaje się:
• koszty prowizji,
• pośrednictwo,
• pojemników,
jeśli są one traktowane łącznie z towarem, wartość dostarczonych przez kupującego towarów i usług nieodpłatnych po obniżonej cenie do użytku związanego z produkcją czy też sprzedażą przywożonych towarów (materiały, komponenty, narzędzia, matryce, formy, prace technicz-no-inżynieryjne, projekty, plany, szkice, wykonane poza terytorium Polski).

Również do ceny faktycznie zapłaconej zaliczamy:
• honoraria,
• prawa autorskie,
• opłaty licencyjne,
• koszty transportu,
• ubezpieczenie,
• koszty załadunku,
• opłaty manipulacyjne,
związane z transportem.

Obowiązek zadeklarowania kosztów spoczywa na importerze. Jeśli w dokumentach przewo-zowych lub ubezpieczeniowych, nie zostały wyszczególnione te koszty, wówczas organ celny powinien zażądać ich podanie. Jeśli towary zostały przywiezione własnym środkiem transpor-tu, wówczas importer powinien złożyć wyjaśnienie o przywozie towarów własnym środkiem transportu. Jeśli wartość transakcyjna nie zostanie zaakceptowania przez organ celny, wów-czas wartość celna zostaje ustalona na podstawie 6 metod wartości celnej. Kodeks celny prze-widuje, iż do każdej z metod jest określony zespół warunków do spełnienia, od których uza-leżnione jest jej zastosowanie. Metody ustalania wartości celnej towarów muszą być stosowa-ne kolejno , tzn. metoda 4-ta może nastąpić dopiero wówczas, gdy pierwsze 3 metody okazały się bezskuteczne. Istnieje jednak od tej zasady wyjątek, a mianowicie, gdy nie udało się usta-lić wartości celnej towaru w oparciu o pierwsze 3 metody, na wniosek zgłaszającego zostanie zastosowana metoda 5-ta przed 4-tą.

Comments are closed.