Za powstaniem gospodarki przestrzennej jako odrębnej dyscypliny ekonomicznej przemawiają następujące przesłanki:

Za powstaniem gospodarki przestrzennej jako odrębnej dyscypliny ekonomicznej przemawiają następujące przesłanki:
- Twierdzenia teorii ekonomi pomijające wymiary przestrzenne są niepełne i przedstawiają rzeczywistość gospodarczą w zbyt dużym uproszczeniu,
- Twierdzenia dotyczące na przykład wytwarzania i podziału dochodów w społeczeństwie tworzą obraz zbyt abstrakcyjny, jeśli pomijają procesy kumulacyjne i powstanie regionów bogatych i biednych,
- Twierdzenia zaś dotyczące innowacji i określenia ich roli w procesie rozwoju gospodarczego mają nikłe działanie poznawcze, jeśli pomijają mechanizm dyfuzji innowacji, a także regionalne zróżnicowanie wynalazczości i zdolności przyswajania innowacji,
- Twierdzenia dotyczące zmian w strukturze gospodarki są niepełne, jeśli nie określają wpływu aglomeracji starej generacji o tradycyjnej, mało elastycznej strukturze oraz nowej generacji z innowacjami i dynamicznie rozwijającymi się dziedzinami gospodarki,
- Ostatecznie też twierdzenie dotyczące zmian i wahań gospodarczych, aby adekwatne do rzeczywistości, muszą uwzględniać skutki przenoszenia tych wahań z regionu do regionu.

Współzależności gospodarcze opisywane w teorii ekonomii zdynamizowano najpierw wprowadzeniem czynnika czasu.

Po takim przejściu od statystyki do dynamiki systemów gospodarczych, powoli zaczęto uwzględniać rolę wymiarów przestrzennych.
Początkowo koncepcje przestrzenne były raczej dodawane do istniejącego zasobu wiedzy i przez długi okres nie powoływały przestrzennego przemodelowania teorii ekonomii.

Ważnymi – szczególnie w początkach formowania się teorii gospodarki przestrzennej – były teorie lokalizacyjne Thünena, Webera, Predähla, Palandera oraz geograficzna teoria ośrodków centralnych Christallera.

Zasadniczo można uznać, iż proces formowania się usystematyzowanej przestrzennej teorii gospodarki zakończyło podanie do wiadomości w 1940 – teoria Augusta Lüscha.

Comments are closed.