Środki zagranicznej polityki ekonomicznej (bezpośrednie i pośrednie)

Środki zagranicznej polityki ekonomicznej (bezpośrednie i pośrednie)
Przez pojęcie środków zagranicznej polityki ekonomicznej rozumie się wyrażone rzeczowo lub wartościowo zasoby czynników produkcji służące państwu do osiągnięcia celów zagranicznej polityki ekonomicznej.
W gospodarce rynkowej państwo może w dwojaki sposób oddziaływać za pomocą środków na osiąganie celów zagranicznej polityki ekonomicznej: pośrednio lub bezpośrednio.
Sposób pośredni ( dominujący)sprowadza się do zasilania podmiotów gospodarczych w środki zwiększające ich konkurencyjność na rynku międzynarodowym np. subwencjonowanie produkcji eksportowej, ulgi kredytowe udzielane przez banki państwowe eksporterom towarów i usług, finansowanie przez państwo importu licencji czy postępu technicznego.
Bezpośredni sposób oddziaływania państwa za pomocą środków na osiąganie celów zagranicznej polityki ekonomicznej dotyczy wyłącznie tej sfery gospodarki, która jest jego własnością. Państwo bezpośrednio dysponuje zasobami czynników produkcji.
W obu przypadkach stosowanie środków zagranicznej polityki ekonomicznej do osiągnięcia celów tej polityki ma sens tylko wówczas, gdy po pewnym czasie środki te zostaną zwrócone budżetowi.
W przeciwnym razie wydatkowanie środków budżetowych byłoby stratą.
Stosowanie przez państwo środków zagranicznej polityki ekonomicznej powinno doprowadzić do zwiększenia dochodu z wymiany zagranicznej przez wzrost rozmiarów tej wymiany lub poprawę jej efektywności.

Comments are closed.