NIEMIECKA STARSZA SZKOŁA HISTORYCZNA W EKONOMII - HISTORIA MYŚLI EKONOMICZNEJ

NIEMIECKA STARSZA SZKOŁA HISTORYCZNA W EKONOMII – jest to szkoła polemiczna (dyskusyjna) w stosunku do szkoły klasycznej, zarówno w ujęciu metody badań ekonomii jak i roli państwa w gospodarce.
Szkoła ta rozwinęła się w Niemczech w pierwszej połowie XIX w., w kraju zacofanym, w którym dominowały jeszcze stosunki feudalne i dlatego liberalne koncepcje klasyków nie znalazły uznania na gruncie niemieckim.
Szkoła historyczna powstała na bazie szkoły narodowej, dla której naczelną wartością był naród, interes narodu i jemu podporządkowywała interes jednostki. Szkoła narodowa odrzucała liberalizm, postulowała ingerencję państwa w stosunki gospodarcze i wprowadzenie barier celnych.
W oparciu o idee szkoły narodowej i w opozycji do koncepcji szkoły klasycznej rozwinęła się niemiecka starsza szkoła historyczna w ekonomii. Szkoła ta podkreślała historyczną zmienność zjawisk i procesów gospodarczych i to stanowi jej wkład do rozwoju nauki ekonomii. Podkreślała nie tyle zmienność, co ciągłość procesów historycznych. Nawiązywała do przyszłości, która ukształtowała teraźniejszość. Dowodzono, że każdy kraj ma swoją własną, odrębną drogę rozwoju gospodarczego wynikającą z historycznej przyszłości również i Niemcy. W ten sposób dowodzono, że udziałem Niemiec nie muszą być krwawe wydarzenia okresów wielkich rewolucji burżuazyjnych, które miały miejsce w Anglii w 1640 – 1660r. i we Francji w 1789 – 1799r. Niemcy mają własną drogę ewolucyjnych, pokojowych przekształceń ustrojowych. Szkoła ta podobnie jak narodowa opowiada się za aktywną rolą państwa w życiu gospodarczym i wprowadzeniem ochrony celnej.

Comments are closed.