GŁÓWNE CELE I ZAŁOŻENIA REFORMY EMERYTALNEJ W POLSCE.

GŁÓWNE CELE I ZAŁOŻENIA REFORMY EMERYTALNEJ W POLSCE.
Główne cele wprowadzonej reformy:
- zapewnienie jak najwyższego, możliwego poziomu świadczeń przyszłym pokoleniom, świadczeń chronionych przed inflacją, adekwatnych do wcześniej uzyskiwanych zasobów,
- emerytura na dawać poczucie bezpieczeństwa na starość,
- będzie zależała od wysokości opłaconych przez pracownika składek i długości czasu pracy, a nie od zmieniających się przepisów,
- zachowanie gwarancji ubezpieczeniowej dla obecnych świadczeniobiorców,
- zróżnicowanie źródeł emerytur, a przez to również ożywienie rynku kapitałowego,
- system ten nie będzie wymagał dofinansowania z budżetu, ale będzie wspierał rozwój gospodarczy Polski,
- przyspieszenie tempa wzrostu gospodarczego.
Założenia reformy. Podstawowym założeniem projektu reformy jest stworzenie bezpiecznego, sprawiedliwego, przejrzystego i stabilnego systemu.
Reforma ma być głęboką przebudową systemu, a nie tylko korektą starego, opartego na monopolu ZUS. Reforma ma stworzyć ludziom młodszym szansę na starość lepszą niż teraz mogą mieć ich rodzice. Jednak nie może ona zostać przeprowadzona kosztem obecnych emerytów i osób, które wkrótce przejdą na emeryturę. Dlatego założono, że wprowadzając nowy system nie można:
- odebrać praw obecnym emerytom,
- zwiększać składki na ZUS,
- spowodować nadmiernego wzrostu obciążeń podatkowych.
Projekt nowego systemu zakłada, że nowy system będzie składał się z części opartej na zasadzie umowy pokoleniowej (pracujący płacą składki, które od razu idą na wypłatę bieżących emerytur) oraz z części opartej na zasadzie kapitałowej (każdy pracujący odkłada sobie „kapitał na starość”).
Zgodnie z projektem dochody na starość będą pochodziły z trzech źródeł – filarów systemu. Pierwszy filar – to emerytura wypłacana jak dotychczas z ZUS, finansowana z bieżących składek wszystkich pracujących, ale między innymi dzięki rejestracji składek na specjalnych kontach, ściśle powiązana z wysokością i czasem odprowadzania składek przez każdego ubezpieczonego. Drugi filar – to emerytura z prywatnych otwartych funduszy emerytalnych. Część składki nie wpływałaby do ZUS, lecz byłaby zbierana na indywidualnych kontach, korzystnie i bezpiecznie inwestowana oraz pomnażana (czyli kapitalizowana). Nasze pieniądze „pracowałyby” na naszą przyszłość. Trzeci filar – to emerytura z dobrowolnych oszczędności na starość w towarzystwach ubezpieczeniowych, zakładowych i branżowych programach emerytalnych, organizowanych przez pracodawców, towarzystwach ubezpieczeń wzajemnych. Taka konstrukcja ma zapewnić jego:
- bezpieczeństwo – systemy oparte na kapitalizacji i na umowie generacyjnej zabezpieczają przed różnym rodzajem ryzyka, dlatego system mieszany daje wyższy poziom bezpieczeństwa; co więcej, w II filarze poza rozbudowanym systemem zabezpieczeń przed złymi inwestycjami będą także istniały gwarancje państwa.
- sprawiedliwość – świadczenie będzie proporcjonalne do wysokości składek i czasu pracy, przy zachowaniu mechanizmu minimalnej emerytury, finansowanej jednak nie ze składek wszystkich ubezpieczonych, ale z podatków.
- przejrzystość – każdy będzie wiedział na bieżąco jakie składki płaci i ile uzyskał, jakie zyski przynoszą inwestycje w II filarze i jakie świadczenie otrzyma, gdy przejdzie na emeryturę.
- stabilność – przez wprowadzone mechanizmy finansowania system nie będzie podatny na manipulacje polityczne.
Reforma systemu ubezpieczeń społecznych przygotowana jest tak, aby możliwe było także:
- sprawne funkcjonowanie systemu na przestrzeni wielu pokoleń,
- zapewnienie bezpieczeństwa socjalnego wszystkim obywatelom,
- wypełnienie zobowiązań zaciągniętych przez stary system,
- utrzymanie kosztów reformy na poziomie nie przekraczającym możliwości gospodarki oraz rozłożenie ich na długi okres,
- czerpanie z doświadczeń zarówno tradycyjnych systemów emerytalnych, jak nowych koncepcji,
- uzależnienie przyszłej emerytury id składek, jakie były wnoszone w trakcie aktywności zawodowej pracowników.

Comments are closed.