Na jaki okres przewidywany był plan stabilizacyjny L. Balcerowicza

Na jaki okres przewidywany był plan stabilizacyjny L. Balcerowicza
Wg założeń, realizacja planu Balcerowicza uchwalonego przez Sejm w 1989 przewidziana była na okres 6 miesięcy, w którym to okresie inflacja miała obniżyć się do poziomu 1% w skali miesiąca. Rozpoczęty od reformy cen zaopatrzeniowych i przewidziany na pół roku, uzyskał akceptację społeczeństwa, które zgodziło się na ogromny spadek swoich dochodów realnych w bardzo krótkim okresie czasu. Niestety ambitne założenie rządu Mazowieckiego dotyczące obniżenia inflacji do tak niskiego poziomu nie zostało zrealizowane. W 1990 inflacja osiągnęła ok. 600% w 1991 – 70%, 1992 – 43%, a w 1993 – 38%. Za jej obniżenie społeczeństwo polskie zapłaciło wysoką cenę. W wyniku polityki antyinflacyjnej dochody realne ludności spadły o 30-50%, to stworzyło barierę efektywnego popytu i spowodowało ponad 30% recesję gospodarczą. Recesja ta doprowadziła do trzymilionowego bezrobocia, nie doprowadziła jednak do upadku nieefektywnych przedsiębiorstw, hut, kopalń, stoczni itd., nie sprzyjała zatem poprawie efektywności produkcji, obniżeniu kosztów własnych, wzrostowi wydajności pracy. Zbyt restrykcyjna polityka dochodowa prowadzona od początku realizacji planu, doprowadziła do ogromnego zubożenia społeczeństwa polskiego, szczególnie odczuli to emeryci i renciści, pracownicy sfery budżetowej i rolnicy. Doprowadziło to do ogromnego rozczarowania społeczeństwa. Miało ono prawo czuć się zawiedzione, skoro pierwszy solidarnościowy rząd T. Mazowieckiego obiecywał ludziom już po 6 miesiącach ożywienie gospodarki, 1-procentową inflację w skali miesiąca, tylko kilkuprocentowy spadek produkcji, bezrobocie nie przekraczające 400.000 osób. Ówczesne władze obiecywały również bardzo szybkie zbudowanie w Polsce gospodarki kapitalistycznej na wzór rozwiniętych krajów zachodnich. Wszystkie te zapewnienia rozbudziły oczekiwania społeczne; szczególnie krytykowano odejście władz od obiecywanej indeksacji płac i waloryzacji rent i emerytur, które stopniowo ograniczały ich zakres, obniżając w ten sposób realne dochody ludności. Nadmiernie restrykcyjna polityka dochodowa przyczyniła się również do ogromnej recesji gospodarczej i wysokiego bezrobocia. Zdławienie efektywnego popytu ograniczyło rozmiary produkcji i usług. Bezpośrednio po zwalczeniu hiperinflacji należało przejść do działań rozwojowych, tymczasem już od 10 lat kontynuuje się restrykcyjny program antyrozwojowy.

Comments are closed.