PRZYRODNICZE UWARUNKOWANIA GOSPODARKI PRZESTRZENNEJ:

PRZYRODNICZE UWARUNKOWANIA GOSPODARKI PRZESTRZENNEJ:
- Współczesny rozwój społeczno-gospodarczy musi być dostosowany do warunków i możliwości jakie stwarza środowisko naturalne.
- Ważne znaczenie prawidłowej realizacji założeń rozwoju społeczno-gospodarczego ma zrozumienie znaczenia i praktycznej realizacji koncepcji ekorozwoju.
- Ekorozwój stwarza konieczność podporządkowania potrzeb i aspiracji społeczeństwa i państwa możliwościom jakie daje środowisko.
- Środowisko naturalne jest wielkim systemem w którym zachodzą bardzo złożone i często nieprzewidywalne procesy,
- Konieczna jest szczegółowa i dogłębna analiza środowiskowych konsekwencji działań człowieka,
- Pożądany (właściwy) stan środowiska przyrodniczego można osiągnąć poprzez odpowiednie jego użytkowanie, ochronę i kształtowanie. Oznacza to, że powinno się oddziaływać na jednostki gospodarujące, ograniczać zakres i określać sposób korzystania przez nie y zasobów naturalnych i walorów środowiska.
- O właściwym użytkowaniu środowiska i jego ochronie decyduje w ogromnym stopniu planowanie przestrzenne (PP). PP decyduje przede wszystkim o organizacji przestrzeni, zarządza środowiskiem danego obszaru w sposób łagodzący konflikty przestrzenne.
- Każda decyzja podejmowana w ramach GP ma swoje reperkusje przyrodnicze, zaś każda zmiana środowiska oddziałuje na układy przestrzenne.

Do zasobów i walorów środowiska zalicza się (powszechnie):
- bogactwa mineralne,
- powietrze atmosferyczne,
- wody, - gleby,
- świat roślinny i zwierzęcy,
- energię słoneczną, geotermiczną i kinetyczną rzek.

Pewne walory środowiska geograficznego tworzą szczególne cechy estetyczne krajobrazu i wolną przestrzeń. Pojęcie zasobów i walorów środowiska jest zawsze względne, bowiem w zależności od celów i możliwości technicznych, organizacyjnych i ekonomicznych człowieka stają się one mniej lub bardziej użyteczne.

O wartości zasobów decydują również takie ich cechy jak:
- rzadkość, ograniczoność, dostępność, rozmieszczenie, stopień ich zanieczyszczenia czy przekształcenia.

Zasoby środowiska można podzielić na 2 zasadnicze grupy: zasoby wyczerpywalne, zasoby niewyczerpywalne.
Do zasobów niewyczerpywalnych, których ochrona nie jest konieczna zalicza się: energia słoneczna, energia wiatru, energia prądów morskich i płynów, energia wnętrza Ziemi

Do zasobów wyczerpywalnych, których ochrona jest konieczna zalicza się:
- bogactwa mineralne,
- powierzchnie atmosferyczne,
- wodę, gleby,
- świat roślinny i zwierzęcy.
Zasoby wyczerpywalne dzielą się na dwie dodatkowe grupy:
- zasoby odnawialne (powierzchnie atmosferyczne, wody, gleby, świat roślinny i zwierzęcy),
- zasoby nieodnawialne (bogactwa mineralne),
- bardzo trudno odtwarzalne (powierzchnie użytkowe).

Zasobami nieodnawialnymi są przede wszystkim kopaliny (rudy metali, ropa naftowa, gaz, węgiel, siarka, kamienie użytkowe, wapień, sól i wiele innych minerałów). Szczególną ich cechą jest to, że wydobyte z ziemi zostają przetworzone i w swej pierwotnej (naturalnej) formie znikają, a złoże z którego zostały wydobyte nie odtwarza się. Złoża wyeksploatowane tracą swoją wartość i funkcję społeczną.
Zasoby odnawialne charakteryzują się tym, że dopóki człowiek korzysta z nich w sposób racjonalny, nie naruszając równowagi środowiska, odnawiają się i stanowią wieczny zestaw dóbr, y którego człowiek może czerpać.
Praktycznie wszystkie zasoby naturalne poza kopalniami są odnawialne. Proces ich odnowy ma charakter biologiczny i dopóki respektowane są prawa biologii, proces ów trwa nieprzerwanie. Typowym zasobem odnawialnym o ogromnym znaczeniu gospodarczym jest gleba.

Comments are closed.