WYZWANIA STRATEGII SPOŁECZNO – GOSPODARCZEGO ROZWOJU POLSKI.

WYZWANIA STRATEGII SPOŁECZNO – GOSPODARCZEGO ROZWOJU POLSKI.
Rozwój charakteryzują trzy cele: szybki wzrost gospodarczy, stabilizacja systemowa i makroekonomiczna poprawa warunków życia. Możliwy rozwój dzięki utrzymaniu wysokiego tempa wzrostu, wzrostowi eksportu, szybkiemu wzrostowi inwestycji, ograniczeniu inflacji, spadkowi deficytu budżetowego, spadkowi długu publicznego, ograniczeniu redystrybucyjnej funkcji budżetu państwa. Ważne czynniki w strategii rozwoju:
- partnerskie stosunki pracy i negocjacyjny mechanizm regulacji płac,
- reforma systemu zabezpieczenia społecznego,
- przeciwdziałanie bezrobociu,
- rozwój obszarów wiejskich,
- inwestowanie w kapitał ludzki,
- procesy przekształceń własnościowych,
- rozwój i reforma finansowa,
- międzynarodowa konkurencyjność polskiej gospodarki.
Jednolity schemat: diagnoza, cele, środki, zagrożenia, efekty. Diagnoza: niskie nakłady inwestycyjne, ulgi podatkowe, kredyty, gwarancje, wspomaganie nakładów na szkolenie, barier ekonomiczne do wykształcenia.
Warianty rozwoju do 2000:
1. Wariant dynamiczny – poprawa koniunktury na świecie i wysoka dynamika eksportowa, spadek inflacji, spadek stopy procentowej, kredytów inwestycyjnych, ustabilizowane podatki, reforma ubezpieczeń społecznych i służby zdrowia, koncentracja wydatków budżetowych na tych dziedzinach które wspierają rozwój (edukacja, infrastruktura), nie zakłócony przebieg procesów prywatyzacji.
2. Wariant podstawowy – umiarkowany wzrost z możliwością wahań, obniżone stopy procentowe kredytów, zmienność systemu podatkowego, opóźnienia w prywatyzacji, spowolnienie reform systemu ubezpieczeń i wynikające z tego ujemne skutki.
3. Wariant ostrzegawczy – pogorszenie koniunktury do przejściowej stagnacji włącznie, zahamowanie reform i prywatyzacji, napięcie polityczno – społeczne.
Wnioski:
- gospodarka ma szanse do wysokiego tempa rozwoju, - istnieją możliwości rozwoju potencjału produkcyjnego i usługowego z poprawą warunków życia,
- wysokie tempo rozwoju można godzić z zachowaniem stabilizacji makroekonomicznej,
- bezrobocie nadal problem,
- uzupełnieniem krajowych oszczędności powinny być biznesowe przedstawienia strukturalne wsi i gospodarki żywnościowej.
Gospodarka żywnościowa obejmuje surowce do produkcji lub gotowe produkty, środki dla rolnictwa, wkład handlu w wartość produktów żywnościowych. W Polsce na potrzeby rolnictwa i przemysłu spożywczego przypada 7% łącznej wartości środków produkcji, a w KWR udział ten wynosi 30%. Struktura w gospodarce żywnościowej jest przestarzała. Struktura obszarowa rolnictwa jest niekorzystna. Przeciętne gospodarstwo to 8 ha, 20% powyżej 10 ha. W latach 1990-1993:
- ograniczenie popytu na produkty żywnościowe o 8%,
- uwolnienie cen, zniesienie dotacji, ograniczenie dostępności kredytów,
- liberalizacja handlu z zagranicą,
- bezrobocie,
- poprawa jakości produktów i usług,
- ARR, AWRSD,
- spadek popytu na środki produkcji,
- wzrost odłogowej ziemi,
- postęp w przetwórstwie rolno – spożywczym.
Rynek charakteryzuje się:
- brakiem hurtu rolno – spożywczego, niedorozwój przechowywania,
- brak promocji, duże ryzyko operacji handlowych,
- rozdrobnienie sieci handlowej, ograniczony dostęp do wyrobów dużych zakładów,
- rozdrobnione pośrednictwo.
Przebudowa struktury rolnej w regionach musi opierać się na długofalowym programie społeczno – gospodarczym, który powinien prowadzić do:
- silnych pełno rolnych gospodarstw,
- powiększenia areału,
- nowe, specjalistyczne, ekologiczne,
- ziemia po PGR-ach,
- gospodarka turystyczna.
W Polsce nadal układ działowy i branżowy nie regionalny. Podstawowym problemem regionalnej polityki rolnej i przetwórstwa rolno – spożywczego > aktywizacja regionów o niskich dochodach i wysokim bezrobociu.
Polski sektor rolno - spożywczy w procesie integracji z UE. Instrumentem ochrony rynku EWG były ceny indukatywne (docelowe), które ustalano znacznie powyżej poziomu ceny światowej, cła, opłaty wyrównawcze. Program Mac Shary’ego – utrzymanie poziomu dochodów rolników, zahamowanie lub zmniejszenie produkcji rolnej. Wcześniejsze emerytury, zalesianie banera powierzchniowej gruntów rolnych. Reforma dotyczyła głównie rolnictwa północnej Europy. Owoce – rezygnacja z cen gwarantowanych, regulowanie produkcji przez stowarzyszenia producenckie. Konieczna jest rozważna i aktywna ochrona polskiego sektora rolno – spożywczego. Przystąpienie do UE spowoduje wzrost popytu na produkty rolne i rolno – spożywcze w kraju, przyspieszenie procesu przesuwania czynników wytwórczych z rolnictwa do sfery pozarolniczej. Należy rozwiązać problemy: infrastruktura techniczna, usługi produkcyjne, handlowe, agroturystyczne, system kredytowania i ubezpieczenia transakcji handlowych, dopasowanie standardów, norm rolno – żywnościowych, system doradztwa.

Comments are closed.