cechy ekorozwoju

Ekorozwój posiada kilka charakterystycznych cech. Do najważniejszych cech charakteryzujących proces rozwoju trwałego, zrównoważonego zalicza się:
• zrównoważoność,
• trwałość,
• samopodtrzymywanie się.

Zrównoważoność ekorozwoju.
Cecha ta związana jest przede wszystkim z traktowaniem zasobów przyrody za wartość samoistną. Zastosowanie takiego podejścia wywołuje zmiany w relacjach ekonomicznych, społecznych i technicznych, umożliwiając zaspokojenie potrzeb rozwoju zarówno obecnego, ale i również przyszłych pokoleń, pozwalając zachować zasoby przyrody w miarę niezmienionym stanie. Jest to równoznaczne z koniecznością utrzymywania właściwych proporcji struktury rozwoju, oznaczających zachowanie równowagi pomiędzy potrzebami rozwojowymi obecnego i przyszłych pokoleń a potrzebą ochrony środowiska i jego zasobów.

Trwałość ekorozwoju.
Trwałość w kategoriach ekonomicznych może być interpretowana jako utrzymanie kapitału przyrodniczego, czy też, nieco inaczej, jako nieuszczuplanie kapitału przyrodniczego.
Pojęcie trwałości może być teoretycznie analizowane i stopniowane, co wiąże się z przyjęciem bardziej lub mniej surowej zasady zachowania kapitału.
Zasady trwałości:
1. „słaba” zasada trwałości kapitału oznacza zachowanie wielkości całkowitego kapitału bez względu na jego strukturę, na którą składają się kapitał przyrodniczy, wytworzony przez człowieka, społeczny i ludzki. Zakłada się, że różne rodzaje kapitału są doskonałymi substytutami.
2. „wrażliwa” zasada trwałości wymaga, aby poza zachowaniem całkowitej wielkości kapitału jego składowe cały czas w nim występowały w określonych proporcjach lub przy ustalonym minimalnym udziale każdej z nich. Kapitał wytworzony przez człowieka i kapitał przyrodniczy mogą być substytutami, ale tylko w ściśle określonych granicach. Ponieważ nie są znane granice wyznaczone niezbędnymi ilościami poszczególnych rodzajów kapitału, to należy ostrożnie eksploatować zasoby przyrody.
3. „silna” zasada trwałości wymaga, aby poszczególne rodzaje kapitału zostały zachowane każdy z osobna. Jest to wynikiem założenia, że kapitał przyrodniczy i kapitał wytworzony przez człowieka nie są względem siebie substytucyjne, lecz raczej komplementarne, a więc ubytek pewnego rodzaju zasobu powinien być rekompensowany przyrostem tego samego zasobu, a nie inwestycją w inny rodzaj kapitału.
4. „restrykcyjna” zasada trwałości prowadzi do zakazu uszczuplania któregokolwiek z zasobów. Zasoby nieodnawialne nie mogłyby być w ogóle eksploatowane. W wypadku osłabiających dynamikę tego wzrostu, a także dobrobyt, zarówno obecnego jak i przyszłych pokoleń (?).
Ekorozwój bardzo silny nacisk kładzie na zastępowanie konwencjonalnych źródeł energii surowcami naturalnymi (wiatr, słońce, wody).
2% w Polsce
7% w UE
W koncepcji ekorozwoju trwałość rozwoju oznacza:
1. realizację wiązki pożądanych celów społecznych, tzn. zapewniających:
• wzrost realnego dochodu per capita,
• poprawę stanu zdrowotnego, poziomu wyżywienia,
• „uczciwy” (fair) dostęp do zasobów środowiska,
• poprawę stanu wykształcenia.
2. trwałość bądź samopodtrzymywanie się (sustainability) wzrostu.
Można przyjąć zatem, iż proces samopodtrzymywanie się ekorozwoju, nie jest procesem samodzielnym, lecz w zasadzie pewnym aspektem trwałości procesów rozwojowych.

Ekorozwój jest procesem, który kieruje się w swej praktycznej realizacji charakterystycznymi dla siebie zasadami. Zasady ekorozwoju formułowane w mniej lub bardziej precyzyjnej formie z uwzględnieniem różnego rodzaju uwarunkowań tworzą swoistego rodzaju ideologię tego procesu, będąc jednocześnie wytycznymi do podejmowania określonych działań praktycznych.

Comments are closed.