Zasada regionalizacji polityki ekologicznej

Zasada regionalizacji polityki ekologicznej mająca na celu dostosowanie działań ekologicznych do regionalnych i lokalnych warunków oraz umożliwienie lokalnym i regionalnym władzom wyboru narzędzi realizacji polityki ekologicznej. W tym celu konieczne jest:
• przeniesienie zasadniczej części uprawnień decyzyjnych w zakresie ochrony środowiska na organy terenowe i pozostawienie władzom terytorialnym uprawnień o charakterze ogólnym,
• rozszerzenie lub nadanie kompetencji samorządowi regionalnemu i terenowej administracji rządowej do nakładania regionalnych opłat, norm i wymogów ekologicznych wobec podmiotów gospodarczych,
• regionalizacja mechanizmów polityki ekologicznej, zwłaszcza w przypadku obszarów ekologicznego zagrożenia (uprzemysłowionych lub zurbanizowanych) o dużych wartościach przyrodniczych z przewagą funkcji ochronnych, naukowych i rekreacyjnych oraz dużą rolą leśnictwa i rolnictwa ekologicznego,
• koordynowanie i powiązanie polityki regionalnej państwa i problemowych polityk regionalnych z europejskimi ekosystemami lokalnymi,
3 rodzaje regionów:
- regiony silnie uprzemysłowione,
- regiony pośrednie (przemysł przetwórczy),
- regiony o funkcjach unikatowych, rekreacyjne (tutaj najbardziej restrykcyjne
normy).

Comments are closed.