Pod pojęciem ekorozwoju można rozumieć

Pod pojęciem ekorozwoju można rozumieć:
1. ideę społeczno filozoficzną. W tej idei zawiera się harmonizowanie powiązań między gospodarczą działalnością i pozagospodarczą aktywnością człowieka z środowiskiem przyrodniczym, a także kształtowanie nieantagonistycznych stosunków między różnymi systemami i grupami społecznymi.
2. nowoczesny kierunek rozwoju i gospodarki propagujący nowe sposoby organizacji gospodarki w skali kraju, regionu i samorządu terytorialnego, nowe sposoby organizacji i zarządzania jednostkami gospodarczymi.
3. Przede wszystkim jest to zastępowanie technologii uciążliwych dla środowiska technologiami, które są „ przyjazne” środowisku, zapewniają bezpieczeństwo i komfort ludziom.
4. Nowy kierunek badań naukowych, integrujący wiedzę z różnych dziedzin, celem poznania relacji w makrosystemie społeczeństwo – gospodarka – środowisko.
Ekorozwój musi uwzględniać istniejące w rzeczywistości powiązania między społeczeństwem, gospodarką z środowiskiem przyrodniczym. Eliminacja jednego podsystemu np. środowiska (z powodu nadmiernej degradacji) automatycznie spowoduje rozpad dwóch pozostałych: gospodarki i społeczeństwa.
Istotą rozwoju kształtowanego na bazie rewolucji przemysłowej była wyraźna dominacja-rozwoju sfery gospodarczej. Istotą ekorozwoju jest w miarę wyrównany rozwój wszystkich trzech sfer. Zrównoważenie na obszarach o dobrym stanie środowiska i dynamicznych ekosysystemach może oznaczać rozwój gospodarki i społeczeństwa bez naruszania środowiska, a dopiero w dalszej perspektywie umiejętne jego kształtowanie; na obszarach zanieczyszczonych, zdegredowanych, gdzie stan środowiska stanowi barierę wzrostu jakości życia, zrównoważenie musi być trójstronne. Na obecnym etapie badań pod pojęciem ekorozwoju można rozumieć taki sposób prowadzenia działalności gospodarczej, który nie narusza środowiska człowieka w sposób trwały i uniemożliwiający jego odtworzenie, godząc przy tym prawa przyrody z prawami ekonomii, gwarantując przy tym poprawę oraz zachowanie wysokiej jakości życia.
W działaniach praktycznych ekorozwój oznacza:
 całościowe, systemowe ujmowanie zjawisk gospodarczych, społecznych i przyrodniczych, przestrzeganie ich współzależności, a szczególnie zależności między różnymi formami użytkowania a stanem ekosystemów, jakością życia społeczeństwa,
 wybór priorytetów rozwojowych, produkcyjnych i konsumpcyjnych ( przy stosowaniu zestawu kryteriów ekonomicznych, ekologicznych i społecznych),
 bilansowanie korzyści i strat w odniesieniu do trzech sfer: gospodarki, społeczeństwa
i środowiska przyrodniczego jako ograniczonej całości, która podlega stałym procesom rozwojowym w charakterze ewolucyjnym i sporadycznym przekształceniom typu rewolucyjnego, głównie pod warunkiem działalności człowieka lub naturalnych katastrof),
 ocenianie zmian stanu środowiska poprzez nowy paradygmat jego wartości, jakim jest zachowanie zdolności ekosystemów do trwałego rozwoju.
Ekorozwój można rozpatrywać również jako proces realizacji jednego lub wielu określonych celów. Jego generalnym celem jest lepsze zaspokojenie fizycznych i psychicznych potrzeb człowieka poprzez prawidłowe ułożenie jego stosunku do środowiska przyrodniczego.
Wiązkę tych celów przyjmowanych w oparciu o kryteria moralno-etyczne stanowią z kolei;
• dobrobyt (społeczny, materialny)
• sprawiedliwość ( wewnątrz i międzygeneracyjna)
• bezpieczeństwo
Szczególną choć nie wyłączną rolę w zapewnieniu realizacji „ społecznych celów nadrzędnych” odgrywa utrzymanie funkcji ekologicznych środowiska przyrodniczego. Rozumie się przez to głównie stałość zasobu tzw. kapitału naturalnego. Implikuje ona również niepogarszającą się jakość zasobów naturalnych. Stałość kapitału naturalnego jest w szczególności warunkiem sprawiedliwości międzygeneracyjnej. Syntezą powyższych spostrzeżeń ilustruje tablica 1.

Przykładowo zadaniem S. Kozłowskiego cele ekorozwoju sprowadzają się do następujących kategorii, które zapewniają:
 bezpieczne dla zdrowia ludzkiego środowisko,
 równowagę ekologiczną w podstawowych ekosystemach
 niezbędne warunki odnowy biologicznej sił człowieka
 możliwość dalszego rozwoju gospodarczego

Proces realizacji pewnego zbioru społecznie pożądanych celów widzą w koncepcji ekorozwoju D. Pearce, E. Barbier i A. Markandy poprzez:
-spełnienie celów społecznych i humanistycznych: likwidacja głodu, chorób i nędzy, likwidacja analfabetyzmu, edukacja, zaspokojenie potrzeb intelektualnych narodów, ochrona zdrowia i życia ludzkiego, położenie kresu wojnom, nienawiści, zniewoleniu
i dominacji jednych narodów nad innymi,
 osiągnięcia celów ekologicznych-powstrzymanie degradacji środowiska ziemi, wyeliminowanie zagrożeń, zapewnienie przetrwania gatunków, zwiększenie bogactwa przyrodniczego Ziemi
 realizację celów ekonomicznych : zaspokojenie potrzeb materialnych ludności świata, zróżnicowanie tempa wzrostu dochodu naturalnego na osobę w różnych regionach świata, kraju, transfer kapitału i nagromadzonych bogactw, dostosowanie technik i technologii produkcji do wymogów środowiska przyrodniczego, zaprzestanie produkcji do celów wojennych.
Celami zaś ekorozwoju w interpretacji F.Capry, są następujące rodzaje działań:
 długotrwałe wykorzystywanie odnawialnych zasobów naturalnych,
 efektywna eksploatacja nieodnawialnych źródeł energii
 utrzymanie stabilności procesów ekologicznych i ekosystemów
 ochrona różnorodności genetycznej oraz ogólna ochrona przyrody
 zachowanie i polepszenie stanu zdrowia ludzi, bezpieczeństwa pracy i dobrobytu.
Ekorozwój posiada także kilka charakterystycznych cech. Do najważniejszych cech charakteryzujących proces rozwoju trwałego , zrównoważonego zalicza się:
 równowagę
 trwałość
 samopodtrzymywanie się
Równowaga ekorozwoju
Cecha ta związana jest przede wszystkim z traktowaniem zasobów przyrody za wartość samoistną. Zastosowanie takiego podejścia wywołuje zmiany w relacjach ekonomicznych, społecznych i technicznych, uniemożliwiając zaspokojenie potrzeb rozwoju zarówno obecnego, ale i również przyszłych pokoleń, pozwalając zachować zasoby przyrody, w miarę niezmienionym stanie. Jest to równoznaczne z koniecznością utrzymania właściwych proporcji struktury rozwoju oznaczających zachowanie równowagi pomiędzy potrzebami rozwojowymi obecnego i przyszłych pokoleń a potrzebą ochrony środowiska jego zasobów.

Comments are closed.