Trwałość w kategoriach ekonomicznych

Trwałość w kategoriach ekonomicznych może być zinterpretowana jako utrzymanie kapitału przyrodniczego, czy też nieco inaczej, jako nieuszczuplanie kapitału przyrodniczego. Pojęcie trwałości może być teoretycznie analizowane i stopniowane, co wiąże się z przyjęciem bardziej lub mniej surowej zasady zachowania kapitału.
1) „ Słaba” zasada trwałości kapitału oznacza zachowanie wielkości całkowitego kapitału bez względu na jego strukturę, na którą składają się kapitał przyrodniczy, wytworzony przez człowieka, społeczny i ludzki. Zakłada się, że różne rodzaje kapitału są doskonałymi substytucjami.
2) „Wrażliwa” zasada trwałości kapitału wymaga, aby poza zachowaniem całkowitej wielkości kapitału jego składowe cały czas w nim występowały w określonych proporcjach lub przy ustalonym minimalnym udziale każdej z nich. Kapitał wytworzony przez człowieka i kapitał przyrodniczy mogą być substytutami, ale tylko w ściśle określonych granicach. Ponieważ nie są zawsze granice wyznaczone niezbędnymi ilościami poszczególnych rodzajów kapitału, to należy ostrożnie eksploatować zasoby przyrody.
3) „Silna” zasada trwałości wymaga, aby poszczególne rodzaje kapitału zostały zachowane każdy z osobna. Jest to wynikiem założenia, że kapitał przyrodniczy i kapitał wytworzony przez człowieka nie są względem siebie substytucyjne, lecz raczej komplementarne, a więc ubytek pewnego rodzaju zasobu powinien być rekompensowany przyrostem tego samego zasobu, a nie inwestycja w inny rodzaj kapitału.
4) „Restrukcyjna” zasada trwałości kapitału prowadzi do zakupu uszczuplania któregokolwiek z zasobów. Zasoby nieodnawialne nie mogłyby być w ogóle eksploatowane. W wypadku zasobów odnawialnych dopuszczalne jest zużycie tylko tej części, która jest jego rocznym przyrostem, a więc nie umniejszy kapitału i nie wpłynie na zdolność zasobu do odnawiania w kolejnych okresach.
Rozwój trwały jest antropocentryczny w tym sensie, że ukierunkowany jest na poprawę warunków życia ludzkiego i jednocześnie zawiera komponent konserwacyjny, ponieważ uwzględnia konieczność zagwarantowania odpowiednich warunków funkcjonowania przyrody, a w szczególności zapewnienie nieprzerwanego istnienia zasobów i usług służących podtrzymywaniu życia.
W takiej perspektywie trwały rozwój należy rozpatrywać jako strategię poprawy jakości życia w granicach wyznaczonych dopuszczalną pojemnością najważniejszych ekosystemów tworzących biosferę. Definicja ta obejmuje trzy składniki: ekonomiczny, społeczny i środowiskowy, które ujmowane razem stanowią podstawę trwałego rozwoju. Wymienione składniki wzajemnie się warunkują, co sprawia, że osiągnięcie trwałego rozwoju wymaga jednoczesnego wspierania wszystkich trzech komponentów. Oznacza to, że
1) składnik ekonomiczny trwałego rozwoju stwarza konieczność dążenia do wzrostu gospodarczego, który daje rzeczywisty wzrost dobrobytu.
2) społeczny wymiar trwałego rozwoju sprowadza się do zaspokojenia ludzkich potrzeb, zapewnienia równych szans rozwoju,
3) środowiskowy aspekt trwałego rozwoju polega na zachowaniu ekologicznej infrastruktury i długookresowej integralności, a tym samym produktywności systemów podtrzymujących życie na Ziemi.

Comments are closed.