Nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowe

Nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowe, w tym hotele, motele, pensjonaty itp. są wykorzystywane do prowadzenia specyficznej działalności, jaką jest organizowanie wypoczynku swoim klientom, zarówno krajowym, jak i zagranicznym. Zarządzając nimi należy dbać o komfort klientów, o umiejętne trafianie w gusta turystów. Istotne znaczenie ma jakość utrzymania pomieszczeń, które powinny poza funkcjami rekreacyjno-wypoczynkowymi, powinny także spełniać wymogi bezpieczeństwa.
Zarządzając takimi nieruchomościami należy w umiejętny sposób prowadzić działalność marketingową. Aby marketing mógł odegrać właściwą sobie rolę w działalności zarządczej musi osiągnąć następujące zależności:
1) przedsiębiorstwa turystyczne mogą powstawać i rozwijać się tylko wtedy, gdy w wytwarzaniu usług dostosują się do preferencji klientów, tak aby podaż odpowiadała popytowi,
2) istota usług turystycznych, świadczeń uzdrowisk musi być komplementarna, co umożliwia tworzenie się wiązek usług: transport, żywienie, noclegi, rozrywki, opieka, a w uzdrowiskach: kąpiele, masaże, okłady, zabiegi, ćwiczenia itp.,
3) stała i elastyczna podaż sprawia, że może być realizowany elastyczny popyt,
4) wysokie i różnorodne kwalifikacji personelu, szczególnie w uzdrowiskach, wymagają dużych nakładów na kształcenie,
5) dysponenci kapitałami i przedsiębiorcy muszą zawsze liczyć się z konkurencją, szczególnie substytucyjną.
Jednym ze składników marketingu jest promocja, którą również w zarządzaniu takimi obiektami należy stosować. Wyróżnia się kilka rodzajów promocji:
1) promocja podmiotowa – to przede wszystkim szkolenie personelu – mającego kontakty z turystami – w zakresie form postępowania, umiejętności rozmów z turystami, doradztwa, stosowania odpowiednich ubiorów, estetyki reklamy itd. Jest to tworzenie dobrego otoczenia informacyjno-usługowego;
2) promocja przedmiotowa – dotyczy rzeczy, działań, funkcji, zjawisk, jakie wystąpią w realizacji sprzedaży lub świadczeń w turystyce;
3) promocja w miejscowościach turystycznych – lokalnych i regionalnych, gdy zastosowane środki mają na celu zwiększenie sprzedaży usług i innych towarów gościom przebywającym na wypoczynku;
4) promocja poza obszarem turystycznym – mająca za zadanie wpływanie na ludność w miejscu zamieszkania, aby dokonywała zakupów oferowanych jej dóbr turystycznych.
Zarządzanie należy także uzależnić od rodzaju turystyki (pobytowa, wycieczkowa, wypoczynek świąteczny, turystyka kwalifikowana), od czasu trwania pobytu turystów oraz od charakteru ruchu podróżniczego (wypoczynkowy, turystyczny, kulturalny, uzdrowiskowy).

Comments are closed.