ZASADY GENERALNE POLITYKI REGIONALNEJ

ZASADY GENERALNE POLITYKI REGIONALNEJ

1. ZASADA SUBSYDIARNOŚCI: to właśnie regionom zawdzięczamy wprowadzenie tej zasady do TM ( w szczególności postulaty takie zgłaszały Landy niemieckie i austriackie oraz Wspólnoty i Regiony belgijskie), jednakże osiągnięto tylko wprowadzenie zasady subsydiarności tylko między państwami członkowskimi a instytucjami wspólnotowymi. W myśl tej zasady obowiązek prowadzenia polityki regionalnej spoczywa przede wszystkim na państwach członkowskich. Organy Wspólnoty podejmują pomocniczo problemy istotne dla całej wspólnoty, albo takie, których same państwa członkowskie nie są w stanie rozwiązać.

Art. 5 TWE stanowi, iż w dziedzinach, które nie należą do wyłącznych kompetencji Wspólnoty, podejmuje ona działania, zgodnie z zasada pomocniczości, tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele proponowanych działań nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągniecie na poziomie Wspólnoty.
W RFN ta zasada została przyjęta do Ustawy Zasadniczej (podobnie jak w Austrii i w Belgii), w tym przypadku ta zasada ma także zastosowanie między państwami a regionami- art. 23 Ustawy Zasadniczej.

2. ZASADA KOORDYNACJI: zasada ta przejawia się w 3 płaszczyznach:
- zintegrowane wykorzystanie wszystkich dostępnych środków finansowych, łączenie środków z EFRR, EFS, FEOGA (przy rolnictwie), kredytów z EBI, środków z Funduszu Spójności.
- koordynowanie prze KE polityk regionalnych poszczególnych państw członkowskich, to ma na celu także zapobieganie, aby polityka regionalna nie zniekształcała zasady konkurencji, przeciwdziałanie nieuczciwej konkurencji między państwami w ubieganiu się o fundusze. Obowiązkiem jest przejrzystość pomocy- dokładne określenie z góry jej wielkości.
- zasada ta dotyczy także harmonijnego rozwoju przestrzeni europejskiej. W 1999 r. w Lipsku rozpoczął się proces dyskusji nad „Perspektywami rozwoju terytorium europejskiego”- EUROPA 2000, oraz EUROPA 2000+ (Współpraca w zakresie zagospodarowania terytorium europejskiego)

Z kolei zasady opracowywania planów zagospodarowania przestrzennego zawiera „Schemat rozwoju przestrzeni europejskiej”, podstawowe zasady to:
1. system zrównoważonych i policentrycznych miast
2. partnerstwo miast i wsi (przeciwdziałanie peryferyzacji)
3. zapewnienie równego dostępu do infrastruktury i wiedzy
4. troska o rozwój dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego

3. ZASADA ELASTYCZNOŚCI: nakazuje KE przestrzeganie zróżnicowanej rzeczywistości regionalnej poszczególnych krajów członkowskich oraz uwzględniania specyfiki organizacyjnej i instytucjonalnej państw członkowskich.

Orzeczenie ETS z 15.12.1972:gdy przepisy Traktatu albo regulaminu uznają kompetencję państw członkowskich lub nakładają na nie zobowiązania, problem jak zostanie to wykonane leży w rękach państw członkowskich.

Comments are closed.