TRYBUNAL KORONNY W RZECZYPOSPOLITEJ SZLACHECKIEJ

TRYBUNAL KORONNY W RZECZYPOSPOLITEJ SZLACHECKIEJ

Trybunał Koronny był najwyższą instancją sądowniczą w dawnej Polsce. Powołany do życia został konstytucją sejmową z 1578r, zatwierdzoną przez króla Stefana Batorego, zbierał się na przemian w Piotrkowie i Lublinie. Trybunał był sądem apelacyjnym, rozpatrującym odwołania od wyroków, ziemskich, podkomorskich i grodzkich, z uprawnieniami dekretowania kasacji w sprawach cywilnych i karnych. Sędziów Trybunału, tzw. deputatów wybierano w liczbie 27 corocznie na sejmikach deputackich przez szlachtę. Kadencja deputatów trwała jeden rok, ci sami szlachcice posesjonaci mogli zostać ponownie wybrani do Trybunału po upływie 4 lat od ostatniej kadencji. Sądom trybunalskim podlegało także duchowieństwo, z wyłączeniem spraw należących do sądów duchownych. W przypadku rozpatrywania spraw między stroną duchowną i świecką zespół orzekający skladał się z 12 osób, w tym 6 przedstawicieli stanu duchownego i 6 osób świeckich. W razie braku rozstrzygnięcia sprawę kierowano do sądu sejmowego. Przetrwał do upadku Rzeczypospolitej w 1795r.

Comments are closed.