Apelacja.

Apelacja.

W procesie republikańskim sędzia prywatny był instancją jedyną, jego wyrok był niezaskarżalny, natomiast w okresie pryncypatu powstała sytuacja odmienna. Jednak apelacja istniała jako w pełni ukształtowana instytucja prawna dopiero w okresie Sewerów.
Następowało przez złożenie, przynajmniej przez jedną ze stron, żądania ponownego rozpoznania sprawy, sędziemu do protokołu lub w piśmie zwanym LIBELLUS APPELLATIONIS
Sędzia, którego wyrok został zaskarżony, był zobowiązany przekazać akta sprawy, wraz z pisemnym sprawozdaniem (LITTERAE DIMISSIORIAE) sędziemu wyższej instancji do ponownego rozpatrzenia; do tego czasu wykonanie wyroku niższej instancji pozostawało w zawieszeniu

W postępowaniu odwoławczym przed sędzią wyższej instancji strony mogły wysuwać i powoływać nowe okoliczności, dopuszczalna była także zmiana wyroku na niekorzyść apelującego (REFORMATIO IN PEIUS – „zmiana na gorsze”)
Apelacja była dopuszczalna do dwóch instancji , w przypadkach szczególnych można było jednak wnieść specjalną prośbę (SUPPLICIATIO) do samego cesarza o nadzwyczajne rozpatrzenie sprawy

Comments are closed.