OCHRONA POSIADANIA

OCHRONA POSIADANIA

Środkami służącymi do ochrony posiadania były INTERDYKTY – na podstawie których pretor zakazywał samowolnego naruszenia posiadania lub nakazywał przywrócenie samowolnie odebranego posiadania dotychczasowemu posiadaczowi; ochrona (w ramach ochrony pozaprocesowej) nosiła nazwę ochrony posesoryjnej:
- odnosiła się zawsze do stanu faktycznego
- nie miały znaczenia zarzuty opierające się na prawie do rzeczy
a pretor ustalał jedynie:
- kto był ostatnim niewadliwym posiadaczem rzeczy
- kto to posiadanie naruszył

Postępowanie posesoryjne było zupełnie odrębne i niezależne od sporu o prawo do rzeczy (sporu petytoryjnego) realizowanego w drodze postępowania sądowego i mającego na celu definitywne rozstrzygnięcie komu przysługuje prawo do rzeczy.

INTERDICTUM UTI POSSIDENTIS
Do ochrony posiadacza nieruchomości (gruntów, budynków) za jego pomocą pretor nakazywał, aby przy posiadaniu utrzymała się ta strona, która w chwili udzielenia interdyktu w stosunku do przeciwnika była posiadaczem niewadliwym (nabyła rzecz nie za pomocą siły, potajemnie lub w sposób prekaryjny)

INTERDICTUM UTRUBI
Do ochrony posiadania rzeczy ruchomej, a szczególnie niewolników
Uprawnionym do wniesienia interdyktu:
- posiadacz rzeczy ruchomej, niepokojony w posiadaniu przez inną osobę
- ten kto posiadanie rzeczy utracił
W sporze zwyciężała ta strona, która większa część roku, licząc wstecz od wydania interdyktu, była niewadliwym posiadaczem

INTERDICTUM UNDE VI
Przywrócenie posiadania nieruchomości na rzecz posiadacza niewadliwego, który został wyzuty z posiadania przemocą (vi)
Celem interdyktu – odzyskanie gruntu ze wszystkimi owocami mógł być wniesiony wciągu jednego roku od w chwili wyzucia z posiadania

INTERDICDE PRECARIO
Udzielano go przeciw prekarzyście w wypadku, gdy ten nie zwrócił posiadaczowi mimo wezwania, rzeczy oddanej mu w odwołalne używanie;
Interdykt nie był ograniczony terminem.

INTERDICTUM QUOD VI AUT CLAM
Interdykt stosowany celem zaprzestania zakłócania posiadania (udzielany właścicielowi gruntu). Mógł być stosowany w wypadku, gdy pewne działania zostały wykonane na własnym gruncie, ale naruszały cudzą służebność (np. właściciel gruntu zaorał drogę, na której sąsiad miał prawo przechodu)
Stosowano przez właściciela przeciwko temu, kto przemocą lub potajemni dokonał zmiany na jego Grucie, np. wykopał dół lub ściął drzewo

Comments are closed.