POŁĄCZENIE I ZMIESZANIE

POŁĄCZENIE I ZMIESZANIE

Accessio (przyrost, przybytek) prowadziła do nabycia własności na rzeczy ubocznej, która w sposób trwały została złączona z rzeczą główną, stając się pod względem gospodarczym jej częścią składową. Obowiązywała tutaj zasada: accessio cedit principali – „przyrost przypada temu co główne”.
Połączyć się mogły:
1. nieruchomość z nieruchomością – powodem tego były liczne rzeki
• alluvio (przymulisko) – powiększenie jednego gruntu kosztem drugiego przez łagodne działanie rzeki
• avulsio (oderwisko) – gwałtowne oderwanie przez rzekę części gruntu i przyłączenie jej do gruntu innego właściciela. Oderwisko stawało się częścią składową gruntu dopiero z chwilą trwałego z nim przyłączenia
2. nieruchomość z ruchomością – nieruchomości były rzeczami ważniejszymi, stąd zasada: superficies solo cedit – „to, co jest na powierzchni przypada gruntowi” (właścicielowi gruntu). Istniał wymóg trwałego połączenia rzeczy ruchomej z nieruchomością.
3. ruchomość z inną ruchomością – tutaj połączenie również musiało mieć charakter trwały, własność rzeczy głównej rozciągała się na rzecz uboczną np. przez spawanie (ferruminatio) – prawo własności na rzeczy ubocznej gasło definitywnie. Natomiast przy lutowaniu (plumbatura) własność rzeczy ubocznej mogła odżyć na nowo.
Inne zasady obowiązywały przy połączeniu w wyniku zmieszania płynów (confusio) albo ciał stałych (commixtio), należących do różnych właścicieli. Jeśli ich odłączenie było niemożliwe, powstawała na mieszaninie współwłasność, w której udziały były uzależnione od wartości wkładów poszczególnych właścicieli.

Wyjątkiem były pieniądze (pecunia), które przez zmieszanie stawały się wyłączną własnością posiadacza
.

Comments are closed.