Peru - Historia Ameryki Łacińskiej

Peru - Historia Ameryki Łacińskiej

Rządy Ramóna Castilla (1845-55) były pierwszym pomyślnym okresem w historii niepodległej republiki. Kompromitująca dla elit peruwiańskich historia z narzuceniem Peru przez Boliwię konfederacji wykazała głębokie niezdecydowanie i brak patriotyzmu tychże. Peru było bardzo słabym, pozbawionym silnego przywództwa państwem. Dopiero Ramón Castilla zmienił sytuację:
- ustabilizował rządy na poziomie centralnym i regionalnym, mianując gubernatorów w prowincjach;
- zakończył walki toczące się między konkurującymi ze sobą stronnictwami;
- ograniczył przywileje Kościoła;
- uruchomił roboty publiczne;
- rozwinął infrastrukturę;
- rozbudował flotę handlową i wojenną.
W 1856r. przedłużył swoją kadencję do 1862r. Korzystał z bardzo dobrej koniunktury na srebro, tym bardziej, że po raz kolejny odkryto bogate złoża wysokiej czystości rud srebra. Powoli odbudowywał się przemysł tekstylny po stagnacji wywołanej konfliktami lokalnymi i konkurencją przemysłu europejskiego. Rozwój był jednak nierównomierny. Korzystał (podobnie jak w Wenezueli i Kolumbii) na nim sektor eksportowy. Podczas drugiej kadencji prezydenckiej w latach 1856-62 pozycję Castilla uratowało odkrycie złóż guano (ptasiego nawozu, który był wykorzystywany do użyźniania roli; był to jedyny w tym czasie znany sposób nawożenia roli w Ameryce) i jego eksport do USA i Europy. Boom na guano okazał się jednak krótkotrwały – pokłady guano szybko się wyczerpały. W związku z tym w połowie lat 60. wyraźnie spadło tempo wzrostu gospodarczego i wystąpiły kolejne odśrodkowe czy wręcz separatystyczne tendencje. Na dodatek Hiszpanie, na fali wydarzeń w Meksyku próbowali, odzyskać swoje wpływy w Ameryce Łacińskiej i zgłosili roszczenia w stosunku do niewielkich wysp położonych u wybrzeży Peru (bardzo bogatych w guano). Nie udało się im ich przejąć.

Comments are closed.