ALBANIA - Historia współczesnych krajów Europy Środkowo - Wschodniej

ALBANIA - Historia współczesnych krajów Europy Środkowo - Wschodniej

Cechy charakteryzujące państwo albańskie w okresie powojennym są wyraźne także współcześnie. Także dziś trudno tam zbudować demokratyczne struktury władzy.
Albania uzyskała niepodległość w 1913 roku. Państwo to zostało zadekretowane przez wielkie mocarstwa. Upadło w czasie I wojny światowej – było okupowane przez Serbów, Austriaków i Włochów. Po wojnie Albania odzyskała niezależność i oficjalnie była demokracją parlamentarną. Jednak najpierw dominującą rolę w państwie miał biskup Fan Noli. A od 1925 roku do władzy dochodzi Ahmed Zogu, który potem tworzy dyktaturę a w 1928 roku mianuje się królem.
W czasie II wojny światowej silne wpływy uzyskali komuniści i ważni komunistyczni przywódcy. Tito pomagał tu tworzyć partyzantkę komunistyczną i komunistyczne struktury władzy. Pomoc dla komunistów albańskich pochodziła także z Grecji. Wśród komunistycznych przywódców albańskich należy wymienić: Koczi Dzodze, Envera Hodżę, Lazara Fundo.
Cechą charakterystyczną Albanii po II wojnie światowej był brak ludzi wykształconych, ogromny odsetek analfabetów. To właśnie przed komunistami leżało zadanie rozwoju szkolnictwa. Komuniści stawiali sobie za cel wejście w tradycyjne więzi rodzinne, klanowe; obalanie tradycyjnych, religijnych autorytetów. Do tego celu dążyli przy użyciu ogromnie drastycznych metod, prześladowań przeciwników politycznych. (Sigurimi to albańskie służby bezpieczeństwa.)
Właśnie ze względu na tak silne podziały klanowe, nawet Zogu nie rządził na całym terytorium państwa. Bardzo silnie zakorzenione było np. prawo do noszenia broni czy prawo do zemsty. Same elity władzy były jednak wykształcone, zwykle na zachodzie. Charakterystyczne jest tez to, że Albańczycy „nie lubią” obcych, podobnie jak w innych krajach muzułmańskich.
Pierwszy okres w historii Albanii po II wojnie światowej to walka o władzę pomiędzy Dzodze a Hodżą. Dzodze, zwolennik współpracy z Jugosławią, wygrywał w niej do 1948 roku. Dopiero po odejściu Tity od ZSRR, również Albania odwróciła się od Belgradu. Nie tylko Dzodze, ale także przedstawiciele umiarkowanego nurtu komunizmu zostali odsunięci od władzy. Hodża rozpoczął budowę dyktatury w Albanii.
(Z powodu braku czasu pani prof. nie zacytowała nam odpowiednich fragmentów konstytucji albańskiej z tego okresu, mających nam zobrazować, jak krwawa była to dyktatura. Np. kara śmierci mogła być stosowana już wobec dzieci powyżej 12 roku życia!)

Comments are closed.