IRLANDIA PÓŁNOCNA (IP) - Historia polityczna Europy po 1945r.

IRLANDIA PÓŁNOCNA (IP) - Historia polityczna Europy po 1945r.

Problem Irlandii Północnej narodził się, kiedy powstało Wolne Państwo Irlandzkie, bez 6 hrabstw Ulsteru . W momencie podziału 63% ludności tych hrabstw stanowili protestanci a 37% katolicy. Katolicy byli grupą gorzej sytuowaną, plasowali się na samym dole drabiny społecznej. Mieli jeden ważny atut: dużo bardziej dynamiczny przyrost naturalny, mieli, więc szanse, że ten procentowy układ zmieni się na ich korzyść.
Do roku 1972 IP posiadała wewnętrzną autonomię: lokalny parlament, rząd, premiera. Związek z Koroną Brytyjską podkreślał generalny gubernator. Najsilniejszą partią byli tzw. Unioniści czyli Partia Unionistów Ulsteru. Ona tworzyła kolejne rządy do 1972. Stworzyła właściwie rodzaj oligarchii, bardzo szkodliwej, która doprowadziła do dyskryminacji katolickiej mniejszości w różnych sferach: politycznej (tendencyjne wyznaczanie okręgów wyborczych, aby minimalizować ilość posłów katolickich), w polityce mieszkaniowej, w sferze oświaty, zatrudniania.
Katolicy posiadali Partię Nacjonalistyczną, ale była ona bardzo słaba. W 1967 roku powstało Północnoirlandzkie Stowarzyszenie Praw Obywatelskich.
Ten system, z wyraźną przewagą ludności protestanckiej, funkcjonował, do końca lat 60tych. Wtedy pogłębiła się recesja gospodarcza, co ujawniło w całej ostrości tę niezdrową sytuację. IRA stawiała sobie za cel powstanie zjednoczonej Irlandii jako całej wyspy, ale jako metodę przyjęła przemoc i terror. Pierwsze akcje terrorystyczne przeprowadzała w latach 1956 – 1959, ale to wydarzenia w IP pod koniec lat 60tych dały jej wiatr w żagle, umocniły ją.

Comments are closed.