Notes studenta

Front zachodni - Kampanie wojskowe Wojna secesyjna ( 1861 – 1865) Historia USA

Na froncie zachodnim, kiedy zdano sobie sprawę, że nie będzie to szybka wojna, zaczęto stopniowo realizować plan Anakonda. Chodziło o to, żeby opanować wszystkie najważniejsze rzeki i wzdłuż nich posuwać się na południe. Plan był taki: wojsko posuwało się wzdłuż rzeki a rzeką płynęły eskadry kanonierek, które ubezpieczały wojsko od strony wody swoją artylerią. To była taktyka bardzo skuteczna. Dodatkowo na zachodzie trafniej dobierano chyba dowódców – na czele wojsk stali ludzie, którzy później doniosą sukces – np. gen. Sherman czy gen. Grant.

Gen. Ulysses Grant – późniejszy głównodowodzący armii Unii oraz prezydent USA przez 2 kadencje;

Ulysses Simpson Grant ukończył West Point, ale z dość miernymi wynikami. Jako porucznik w wojnie meksykańskiej niczym się nie wyróżnił. Po wojnie meksykańskiej otrzymał przydział do pogranicznego, odosobnionego fortu. Był tam bez rodziny. Prawdopodobnie monotonna służba wojskowa i osamotnienie spowodowało, że zaczął pić i popadł w alkoholizm. Groziło mu usunięcie ze służby oraz sąd wojskowy. Aby tego uniknąć, dostał propozycję, by sam się zwolnił. W służbie kapitana złożył dymisję. Wtedy jego życie okazało się totalną katastrofą. Żył na skraju ubóstwa. Próbował bez powodzenia pracy na roli i handlu ziemią. Prawdopodobnie przegrałby swoje życie, gdyby nie wybuch wojny. Zaczęto tworzyć armie, ale nie było oficerów. Kadra była bardzo szczupła. Dodatkowo część przeszła na stronę Konfederacji. Wówczas każdy oficer, każdy kto miał jakiekolwiek przeszkolenie, był na wagę złota. Grant dostał przydział i został pułkownikiem ochotniczego regimentu. Następnie świetnie się spisał jako organizator, bardzo dobrze wyszkolił oddział i otrzymał nominację na generała brygady. W tych wojskach bardzo szybko się awansowało.

Grant otrzymał bardzo ważny przydział. Był to strategicznie ważny punkt – Cairo nad Missisipi. Z tego Cairo rozpoczął atak w kierunku dwóch fortów – fortu Henry i fortu Donelson, które stanowiły strategiczny klucz do stanu Tennessee. Grant zdobył te dwa forty, a następnie oszołomiony sukcesem, ruszył ze swoją 65 tysięczną armią na południe. Pod Shiloh zgubiono jednak pewność siebie. Myśląc o ofensywie, Grant rozbił tam obóz, zostawił swoich żołnierzy, którzy sobie smacznie spali a sam 11 km od tej miejscowości pojechał na kwaterę, gdzie prawdopodobnie oddał się paru drinkom. To wykorzystał dowódca Południa gen. Albert Sidney Johnston, który zakradł się pod obóz i 6 kwietnia 1862 r., w niedzielę nad ranem zaatakował śpiących żołnierzy Unii. Uderzenie było całkowitym zaskoczeniem. Żołnierze Unii zostali wyparci ze wzgórz i zepchnięci na brzeg rzeki Tennesse. Prawdopodobnie byłaby to zupełna katastrofa gdyby nie kanonierki, które ostrzeliwały atakujących konfederatów i powstrzymały ich impet. Dzięki przybyciu posiłków dla wojsk Północy, bitwa została przynajmniej remisowa. Jednakże straty były ogromne: zginęło 13 tysięcy unionistów i 11 tys. konfederatów.
W bitwie tej zginął jeden z wybitniejszych generałów Południa gen. A Johnston. Otrzymał on ranę w aortę nogi. Należało natychmiast poddać się zabiegowi chirurgicznemu, opatrzyć rany, ale on odmówił, gdyż chciał do końca dotrwać na stanowisku dowodzenia. Wykrwawił się na śmierć.

Ciekawostka: miejscowość Shiloh – z hebrajskiego oznacza spokojne miejsce, tymczasem była to jedna z pierwszych rzezi tej wojny. Okrzykiem Południa w tej bitwie było: Pokażmy, że jesteśmy godni kobiet Południa.

Remis w tej bitwie był de facto zwycięstwem Północy, gdyż armia południowców wykrwawiła się, musiała się cofnąć. Na Południe weszły oddziały Północy. Wkrótce po tej bitwie udało się Grantowi na nowo opanować dolinę Missisipi aż po Memphis, które stało się bazą Granta dla prowadzenia operacji na froncie południowym *(uzup) W dniu 24 kwietnia zaś komandor David Farragut poprzez jedno śmiałe posunięcie zajął Nowy Orlean. Następnie jednak bardzo długo Północy nie wiodło się w tej wojnie.

Filed under: notatki