Notes studenta

SKŁAD I ZASADY NOMINACJI CZŁONKÓW KOMISJI Komisja Europejska w procesie decyzyjnym w UE.

 Liczba czł. KE- art.157 ToEWG ( obecnie art.213 ToWE), K=9 czł.
- art.9 ToEWWiS, WW=9czł.
- art.126To Euroatomie
 wraz z przystąpieniem czł, i po wejściu w życie TF, zgodnie. z art.10 ust.2 TF przewidywano ograniczenie liczby czł. Komisji do 9 w ciągu 3 latwraz z przystąpieniem Danii, Irlandii, WB, Grecji K= 14; po akcesji Hiszpanii i Portugalii w 1986 Komisja=17; w 1995 po przystąpieniu Austrii, Szwecji i Finlandii K=20
 kwestia rosnącej liczby czł. KE powodem dyskusji w WE i UE.:
o Thatcher w poł. l’80 proponowała ograniczenie liczby komisarzy
o w TA brak decyzji tylko to, że wraz z rozszerzeniem UE konieczna jest reforma składu i struktury KE uzgodniono, że państwa , które maja po 2 Komisarzy zrzekną się jednego m-ca, jednak pod warunkiem, że do tego czasu zmodyfikowany zostanie system ważenia głosów w RUE na korzyść państw tracących możliwość nominowania dwóch komisarzy.
 Art.213 ust1 ToWE liczba czł. Komisji może zostać zmieniona przez RUEdecyzja musi być podjęte jednomyślnie
 TN:
o Protokół w sprawie rozszerzenia UE, modyfikujący art. 213 zawiera postanowienia regulujące liczbę czł KE w przypadku rozszerzenia UE
o Art. 4 tego Protokołu przewiduje dwuetapowe zmiany ( moment wejścia w życie tych zmian jest różny od wejścia w życie TN) :
 z dniem 1 I 2005 każde państwo będzie miało 1 m-ce w KE zmodyfikowany art.. 213 ToWE obowiązywać będzie od momentu objęcia obowiązków przez pierwsza Komisję powołaną po 1 I 2005
 w sytuacji, kiedy skład członkowski UE zostanie rozszerzony do 27 p., treść art.213 ToWE zostanie ponownie zmodyfikowana będzie on stanowić, że:
• liczba czł. KE mniejsza niż liczba p-czł.
• członkowie KE będą wtedy wybierani w trybie rotacyjnym, opartym na zasadzie równości
• RUE, podejmując jednomyślną decyzję, ustanowi szczegółowe rozwiązania właściwe dla tego trybu rotacyjnego i określi liczbę czł KE
• zmiany przewidziany na tym drugim etapie będą miały zastosowanie w odniesieniu do pierwszej KE uformowanej po dacie przystąpienia do UE 27. p-czł
o w protokole brak dyspozycji regulujących powyższą kwestie w sytuacji, gdy któreś z kandydujących p. zostanie przyjęte przed 2005, czyli w trakcie trwania obecnej kadencji tej instytucji
o art.213 T o WE reguluje również ogólne proporcje narodowościowe w składzie KE- przynajmniej 1 ( nie więcej niż 2 ) obywatel każdego p-czł
o w praktyce  prawo posiadania 2 komisarzy przysługuje: Niemcom, Hiszpanii, Włochom, WB, Francji

 członkiem Komisji może być tylko obywatel p-czł.
 postanowienia traktatowe są bardzo wstrzemięźliwe, jeśli chodzi o kryteria, którym winni odpowiadać członkowie KE:
o Art 213 ust.1  komisarze są wybierani na podst. kompetencji i niezależności, która nie może budzić wątpliwości kompetencje sformułowane są dość szeroko, nie wymaga się od kandydata żadnych szczegółowych predyspozycji, wykształcenia czy doświadczenia zawodowego aby zapewnić komisarzom niezależność, przyznano im status funkcjonariuszy międzynarodowych, który narzuca określone zasady wykonywania powierzonych funkcji.
 kandydaci na komisarza wywodzą się z różnych ugrupowań politycznych zazwyczaj są to przedstawiciele partii rządzących w danym państwie, choć nie jest to regułąnp. w Niemczech w 1995 zgłoszono 2 kandydatów z rządzącej koalicji, tj. 1. z CDU/CSU, a 2. z FDP. W WB panuje zasada, że jeden członek Komisji wywodzi się z Partii Konserwatywnej, a drugi z Partii Pracy podobny zwyczaj panuje w Hiszpanii, a Państwa Beneluksu uzgodniły między sobą, że ich kandydaci będą reprezentować trzy różne opcje polityczne: demokratów, liberałów i socjalistów.
 chociaż poszczególne państwa starają się nie ingerować we wzajemne propozycje, nie mają one jednak carte blanche w wyborze przyszłych komisarzy w razie negatywnej opinii pozostałych p. zawsze muszą brać pod uwagę możliwość nie zaakceptowania swych kandydatów.
 przy zgłaszaniu kandydatów na komisarzy wpływ ma:
o naciski dotychczasowych komisarzy pragnących najczęściej zachować swe dotychczasowe stanowisko
o okazja do usunięcia „niewygodnych” polityków z kraju np. premier Włoch M. d’Alemy stosując tzw. politykę wahadłową, odwiedził stolicę all p-czł. by nakłonić do wyboru R. Prodiego na Przewod. KE.
o forma nagrody dla innych, zasłużonych
 procedura mianowania Przewodniczącego Komisji i poszczególnych komisarzy trwa ok. 5 m-cy.
 mandaty komisarzy wygasają jednocześnie,nawet jeśli niektórzy z nich obejmują urząd później niż większość.
 włączenie PE do procedury powołania Komisji miało na celu nadanie jej bardziej demokratycznego charakteru, jednak w praktyce każde p. nadal wybiera kandydatów na czł. Komisji samodzielnie ( o wyborze decyduje szef rządu lub prezydent danego p.)
 wybór komisarza jest tajny, choć spekulacje i działalność lobby krajowego zaczynają się już na rok przed nową kadencją.
 TN wnosi zmiany do obowiązującej aktualnie procedury powoływania członków KE oraz sposobu zastąpienia członka KE:
1. Po wejściu w życie TNPrzewodniczący KE będzie wyznaczany KWG przez RUE na szczeblu szefów p-rz.. nominacja ta będzie wymagać zatwierdzenia przez PE.
2. Podejmując decyzję KWG RUE, w porozumieniu z desygnowanym uprzednio Przewodniczącym KE , przyjmuje sporządzoną zgodnie z propozycjami każdego p-czł. listę innych osób, które zamierza powołać na czł. KE.–> oznacza to, że każde p.-czł. będzie miało carte blanche przy wyznaczaniu własnego komisarza, a blokowanie przyjęcia listy nominowanych osób będzie nie możliwe
 Przewodniczący Komisji i pozostali jej członkowie wyłonieni w ten sposób, podlegać będą jako całość zatwierdzeniu przez PE.
 Ostatecznej nominacji Przewod. KE i pozostałych jej czł. dokona RUE KWG
 Rezygnacja z wymogu jednomyślności RUE przy nominacji czł. KE na rzecz KWG może mieć duże znaczenie polityczne
 pozbawienie rządów p-czł. UE ich uprawnień w zakresie powoływania KE i przekazanie tych uprawnień RUE winno sprzyjać zwiększeniu spoistości systemu instytucjonalnego Unii.

Filed under: notatki