LOBBING (grupy lobbystyczne):

LOBBING (grupy lobbystyczne):

1) grupy etniczne, np. AIPAC (American Israeli Public Affairs Committee), zrzeszający środowisko żydowskie w USA; ok. 50.000 członków – dużo nawet jak na Amerykę; dysponuje budżetem rzędu kilkunastu milionów dolarów rocznie; lobbuje na rzecz odpowiedniej polityki wobec Izraela; efektywność AIPACu jest relatywnie duża, wiele decyzji dotyczących Bliskiego Wschodu podjęto pod jego wpływem;
NAAA – National Association of Arab Americans – reprezentuje mniejszość muzułmańską (niekonicznie tylko Arabów), liczebność znacznie mniejsza niż AIPAC i znacznie mniejsza skuteczność z uwagi na zróznicowanie wewnętrzne, np. etniczne i konflikty interesów w łonie organizacji; wyjątkiem była np. dostawa samolotów AWACS dla Arabii Saudyjskiej na początku lat 80. – zrealizowana przez administrację Reagana przy nieskutecznym proteście AIPACu, była jednym z nielicznych sukcesów NAAA

2) grupy ekonomiczne (biznes), związki zawodowe – ok. 500 firm (na początku lat 90.!) ma swoje przedstawicielstwa w Waszyngtonie – nie do działalności handlowej, ale wyłącznie do wywierania nacisku na instytucje rządowe; najważniejsza jest The Chamber of Commerce, izba handlowa zrzeszająca setki przedsiębiorstw; ze związków zawodowych AFL-CIO; celem grup biznesowych jest głównie ochrona rynku wewnętrznego, uchwalanie regulacji proeksportowych; dla związków ochrona praw pracowniczych

3) grupy doraźne – grupy ekologiczne, do ochrony praw człowieka, walka z głodem w Afryce itp.

4) firmy działające na zlecenie obcych rządów – wynajmowane do wywierania wpływu na politykę rządu USA w określonych obszarach.

Lobbyści odgrywają dużą, choć nieoficjalną rolę w systemie politycznym USA; są „przedłużeniem Kongresu”, podpowiadają jak głosować (nie zawsze kongresowe służby informacyjne są w stanie przygotować na czas rzetelne ekspertyzy). Generalnie mniej sukcesów odnoszą w polityce zagranicznej niż w polityce wewnętrznej. Więcej sukcesów notują grupy małe, skupione na jednym konkretnym celu. Zawsze też stosunkowo łatwiej jest lobbować za utrzymaniem jakiegoś kierunku polityki niż za jego zmianą.

Skuteczność firm lobbystycznych wzrasta, gdy zatrudniają byłych polityków; czasami są oni nawet opłacani za wycofanie się z polityki i objęcie funkcji w firmie lobbystycznej . „Kupuje się” bezcenne często znajomości, informacje, dostęp do polityków.

Działalność lobbingowa została uregulowana prawnie, w pierwszej kolejności tych lobbystów, którzy działają na rzecz innych państw (1938) a następnie ogólnie (ustawa z 1946, obowiązująca z poprawkami do dzisiaj). Każdy lobbysta, który chce działać na Kapitolu, musi zarejestrować swą działalność w sekretariacie obu izb Kongresu.

Comments are closed.