OPINIA PUBLICZNA, LOBBIES, MASS MEDIA WOBEC POLITYKI ZAGRANICZNEJ

OPINIA PUBLICZNA, LOBBIES, MASS MEDIA WOBEC POLITYKI ZAGRANICZNEJ

Dotąd zastanawialiśmy się jak rząd kształtuje politykę zagraniczną i w efekcie jaki to ma wpływ na opinię publiczną, teraz odwrotnie - czy i jak opinia publiczna kształtuje politykę zagraniczną USA?
Historia od razu nasuwa nam dwie sprzeczne odpowiedzi - możemy znaleźć wiele przykładów na to, że polityka zagraniczna prowadzona jest w idealnej zgodzie z opinią publiczną, ale też i takie, gdzie decyzje podejmowane są całkowicie wbrew tej opinii.

Zazwyczaj (od lat 50.) opinię publiczną przedstawia się zgodnie ze schematem, w którym kryterium podziału jest dostęp do informacji i jej recepcja:

OPINIA PUBLICZNA
elity (elite public)
- liderzy
- attentive public

pozostali (mass public)

LIDERZY – komentatorzy, analitycy, naukowcy, publicyści, politycy; duży wpływ na resztę społeczeństwa, medialność

ATTENTIVE PUBLIC – ma stosunkowo dużą dawkę informacji, śledzi to, co dzieje się w polityce zagranicznej, zainteresowani tematyką odbiorcy mediów

MASS PUBLIC – większość opinii publicznej; cenni dla polityków, gdyż reprezentują większość głosów wyborczych, działanie wbrew zdaniu mass public powoduje zwykle porażkę wyborczą; prowadzono badania statystyczne nad strukturą mass public

Schematy działania masowej opinii publicznej w sferze polityki zagranicznej:
- słabe zainteresowanie sprawami zagranicznymi lub wręcz zupełny jego brak
- brak często podstawowych informacji, ignorancja n/t podstawowych faktów geopolitycznych (np. gdzie leży Japonia itp.)
- stosunkowo duża zmienność opinii w czasie; w okresie kryzysu / wojny wzrasta poparcie dla bieżącej polityki zagranicznej; natomiast wraz z przedłużającym się konfliktem liczba zwolenników maleje (vide obecne poparcie dla wojny w Iraku)
- stopień reakcji (i/lub poparcia) jest większy, gdy wydarzenie jest szeroko komentowane w mediach

MEDIA – wyraziciele opinii publicznej, znakomita większość przekazów medialnych w USA dotyczy spraw krajowych (wg badania z lat 80. – w gazetach ok. 90 %, w TV – 80 %); diametralnie zmienia się to w sytuacji nadzwyczajnej (np. wojna); przy nagłośnieniu medialnym zwiększa się zainteresowanie, zmieniają się opinie i nacisk na politykę zagraniczną, dla przykładu:

1) pierwsza wojna w Zatoce (1991) – sposób przekazu medialnego – pierwsza „wojna telewizyjna”, transmisje live z działań wojennych wpływał na opinie;

2) 1968 – wojna w Wietnamie; w I 1968 komunistyczna ofensywa Tet z punktu widzenia wojsk Północy skończyła się militarnym fiaskiem, nie osiągnięto żadnego ważnego celu militarnego; natomiast sposób przekazu medialnego w USA (ginący, wycofujący się żołnierze USA, początkowo zupełnie bezradni) utrwaliła się w opinii publicznej jako klęska (mimo że obiektywnie nią nie była – stała się klęską w świadomości społecznej); reakcją było głosowanie na Nixona w wyborach w listopadzie, który obiecywał wycofanie wojsk z Wietnamu

Wg badań, Amerykanie zawsze (nie licząc okresu konfliktu w Wietnamie, konfrontacji z ZSRR i obecnie – po 2001 – terroryzmu) zawsze za najważniejsze dla kraju, dominujące na liście problemów dla Ameryki uznawali sprawy wewnętrzne.

Comments are closed.