Opowiadania, nowele - - Edgar Alan Poe

Opowiadania, nowele - - Edgar Alan Poe
Kolejną sferą twórczości Edgara Alana Poe były opowiadania i nowele, w których z kolei starał się realizować swoje teorie literatury. Pierwsza napisana przez niego nowela to MS Found in a Bottle – jej cała akcja dzieje się na morzu, opowiada o samotnym podróżniku przeżywającym bardzo duży strach wobec sil przyrody, czuje się wobec niej bezradny. Te motywy pojawiają się w utworach Poe bardzo często, akcja dzieje się na morzu, jego bohaterom doskwiera samotność, boją się sił przyrody lub sił nadprzyrodzonych. Innymi motywami są śmierć lub ciężka choroba, morderstwo – Poe pisał bardzo wiele opowiadań o tematyce sensacyjnej, dotyczących właśnie morderstw lub rozwikływania zagadek, co się działo z osobami, które te morderstwa popełniły.

Obsesyjnym motywem Poe było kazirodztwo – w słynnym opowiadaniu The Fall of the House of Usher bohaterami oprócz narratora jest brat i siostra. Co prawda, Edgar Alan Poe nie mówił wprost, że istniała jakakolwiek kazirodcza relacja między bratem a siostrą, ale jest to zasugerowane – jest to kolejna cecha jego twórczości: niby wiadomo o co chodzi, ale żadne słowo wprost nie zostaje wypowiedziane np. pisząc o morderstwie nie używa słów bezpośrednio opisujących samą zbrodnię.

Fascynacją Poe był konflkt między ciałem, duchem a intelektem. Poe uważał, że człowiek składa się z tych 3 elementów, które zwykle są ze sobą w konflikcie.

Cechą charakterystyczną w twórczości Poe były tortury, którym poddawani byli jego bohaterowie – psychologowie wysnuli teorię, że autor miał jakieś ukryte tendencje, inni twierdzili, że kreował się na mrocznego bohatera. Był również bardzo zainteresowany motywami zbrodni – opisywał rzeczy, które działy się wyłącznie w umyśle mordercy, często narratorem jest morderca, który mówi w sposób tak przekonywujący, że zaczynamy się z nim zgadzać aż do pewnego momentu lub do samego końca. Jest to kolejna charakterystyczna cecha utworów Poe – prawie każde z jego opowiadań zaczyna się w miarę normalnie, nic się nie dzieje, ale czytelnik już podświadomie czuje, że coś nie jest w porządku, nie ma pewności, czy mu się wydaje czy nie i nagle zostają wprowadzone niezwykle wątki: pojawiają się duchy, jakieś postacie są najpierw żywa a potem nieżywe lub odwrotnie. Ta granica między tym co jest realne, w porządku a tym, że nagle czytelnik znajduje się w centrum jakiejś zbrodnii, wydarzenia z zaświatów czy uczestniczenia w niezdrowych praktykach, jest bardzo płynna. Edgar Alan Poe jest mistrzem w budowaniu stopniowego napięcia wynikającego np. z opisu miejsca, slów, których używa, czy niedopowiedzianych aluzji lub sugestii, których udziela czytelnikowi. Akcja wielu utworów Poe kończy się w mrocznych, opuszczonych miejscach.

Comments are closed.