Sidney Lanier (1842-1881)

Sidney Lanier (1842-1881)
Walczył podczas wojny secesyjnej po stronie konfederatów i spędził wiele czasu w obozie jenieckim ( w związku z tym niedługo żył). Pisywał poematy, w których zawierał swoje rozczarowanie powojenną rzeczywistością lub zamieszczał w nich projekty reform, co nie za bardzo wpływało na ich jakość poetycką.

Corn - głównym przesłaniem tego wiersza jest to, że po wojnie nie ma już sensu dłużej uprawiać bawełny więc powinno się przestawić rolnictwo południa na uprawę kukurydzy

The Symphony –w wierszu tym autor mówił o różnych współgrających ze sobą instrumentach muzycznych w celu stworzenia dzieła. Lanier miał bardzo gruntowne wykształcenie muzyczne, grywał na flecie w orkiestrze w Baltimore, miał dobry słuch muzyczny, podobnie jak Poe pisywał wiersze onomatopeiczne i bardzo często w swoich utworach używal metafor odnoszących się do muzyki.

Tiger Lilies – była to jego jedyna powieść ale nie była ona zbyt radośnie przyjęta przez krytykę.

Lanier był zafascynowany Emersonem i transcendentalistami, często podkreślał boskość przyrody, jej przesłanki dotyczące życia duchowego. Pisał też wiele teorii poezji, krytyki literackiej i wierszy teoretyczno-literackich:

1880 – The Scienece of English Verse
1883 – The English Nove: jak powinna wyglądać dobra powieść

The Boston Brahmins
To grupa poetycka tworząca za czasów Edgara Alana Poe, inaczej zwani Fireside Poets lub Schoolroom Poets – bardzo dużą uwagę przywiązywali akademickim dyskusją na temat poezji lub spotykali się i przy kominku czytywali swoje wiersze. Byli bardzo konwencjonalni i tradycyjni, zafascynowani wierszami pisywanymi przez hardfordczyków, spotykali się w jedną sobotę w miesiącu – tzw. Saturday Club, swoje utwory publikowali w gazecie The Atlantic Monthly.
Główną rolę w ich twórczości odgrywał intelekt, nie mogło być mowy o posługiwaniu się intuicją i przedstawianiu jakiś nierzeczywistych zdarzeń, a przede wszystkim Brahimini nie posługiwali się symbolem.

Comments are closed.