Notes studenta

 Kwestia właściwego stosunku do integracji europejski (części ekonomicznej) , relacja ekonomia i człowiek wg J.P.II

Sformułowanie J.P.II:
„Nie człowiek dla ekonomii, ale ekonomia dla człowieka”

J.P.II przedstawił w swoim wystąpieniu w PE i w encyklice „Laborem Exercens” przed wszystkim te sfery działalności którymi zajmuje się WE. Stwierdził, że w większości ich nie da się nie uniknąć obecności kościoła, zatem kościół musi się nimi zajmować. Problem należy rozwiązać bo następuje coraz większa przepaść miedzy właścicielami i pracownikami. Jaka jest zatem rola WE??

W „Laborem Exercens” papież dzieli pracodawców na dwie grupy : pracodawców bezpośrednich (właściciele i menadżerowie, ci którzy decydują o funkcjonowaniu danej jednostki gospodarczej) oraz pracodawców pośrednich (WE – które maja tak działać, by w procesie integracji zapewnić właściwe warunki dla pracy poprzez realizację swoich zadań, ustanawiając przepisy, egzekwując je).

W „Laborem Exercens” analizuje także J.P.II , jak obecnie wygląda rynek pracy (USA i WE przeciwne). W USA papież podkreślał, że jest zbyt wielka przepaść pomiędzy pracownikami i pracodawcami, zabezpieczenia pracownika są znikome, że zasada maksymalizacji zysku dominuje. Pozytywnym aspektem gospodarki USA jest elastyczność systemu tworzącego rynek pracy, jest małe bezrobocie, ale faktyczna mobilność ludzi w aspekcie awansowym jest bardzo ograniczona. Natomiast analizując ”stare” państwa członkowskie UE zauważył proces odwrotny. Innowacyjne możliwości pracodawców ą tłamszone przez zbyt rozbudowane prawa socjalne, występuje alienacja człowieka od potrzeby pracy.

Jako grzech podstawowy dla Europy i USA papież wskazuje- niemożność radzenia sobie z fala emigracyjną i w Europie rosnące strukturalne bezrobocie (rosnące do kwadratu bezrobocie wśród młodych ludzi).

Relacje państwo- kościół- UE widział nie w eliminacji państwa narodowego, ale przy właściwej realizacji zasady subsydiarności.

 Wielokrotnie J.P.II wypowiadał się na temat polityki zagranicznej UE- m.in. w encyklice „Fides et ratio”. Powołał także komisje papieska „Iustitia et Pax”, w której wypowiadano się wprost jaka powinna być polityka zagraniczna Europy. Komisja ta kilkakrotnie wypowiadała się na temat obywatelstwa europejskiego podkreślając jego role, a także możliwość przekazywania uniwersalnych wartości właśnie poprzez obywatelstwo europejskie.

 J.P.II wypowiadał się podczas wizyt w Brukseli, Niderlandach, Francji jak i również w Polsce o konieczności integracji całego kontynentu europejskiego.

 J.P.II autor koncepcji „Europy dwóch płuc” – płuca zachodniego i płuca wschodniego, żeby Europa mogła się rozwijać i być zintegrowana te dwa płuca muszą ze sobą współpracować.

 J.P.II podczas uroczystej sesji ZO ONZ w rocznice pięćdziesiątlecia powstania ONZ w 1995r. stwierdził, że
Europa może stanowić przykład dla innych kontynentów jak się należy integrować, jak należy rozwiązywać problemy.

 Praktyka osobista wykładowcy zadaje kłam twierdzeniu, że papież i kościół były przeciwko integracji, referendum, przystąpieniu Polski do UE. W październiku roku 2002, a także podczas spotkanie w Watykanie papieża i prezydenta A. Kwaśniewskiego przed referendum papież wyraźnie stwierdził, że miejsce Polski jest w Europie zintegrowanej (frekwencje w referendum wg prowadzącego uratował właśnie papież).

 Analiza polskiego katolicyzmu przez J.P.II :
o Katolicyzm tradycyjny , który twierdzi, że Europa jest zgubą, przyniesie zniszczenie, należy się od niej izolować.
o Postawa wybiórczo traktująca chrześcijaństwo (dotyczy to wyboru partnerów w Europie, tego, że sami chcemy oceniać).
Dwie w/w postawy są złe wg papieża.
o Postawa otwarta na Europę (Europa powinna być wyzwaniem, gdzie my przeniesiemy swoje wartości oraz również weźmiemy to co najlepsze ze zjednoczonej Europy).

 Wg prowadzącego papież wykazywał ogromną cierpliwość do polskiej dyplomacji:
1. Sprawa pierwsza związana z ogłoszeniem , reakcją na wybór papieża przez Polskę
2. Do przełomu nie było żadnych stosunków z Watykanem.
3. Konkordat- problem z negocjacją, ratyfikacją.
4. Nie ustanowienie przez długi okres ambasadora.

Nawet ‘Dziwisz się dziwił’  ,że J.P.II ma tyle cierpliwości.

Filed under: notatki