TERRORYZMEM MIEJSKIM RAF- Frakcja Armii Czerwonej

TERRORYZMEM MIEJSKIM RAF- Frakcja Armii Czerwonej
Najważniejsi członkowie:
Andreas Baader – założyciel i guru organizacji
Ulrike Meinhof – filar organizacji
Dlatego też organizację nazywano czasem Grupa Baader – Meinhof
Inni:
Gudrun Ensslin, Jan–Carl Raspe, Ingard Moller, Holger Meins
Powstanie tej organizacji związane było z nastrojami końca lat 60-tych, czyli wejściem w dorosłe życie pokolenia powojennego, które uważało pokolenie twórców RFN i II WŚ za „skostniałe”, cały system polityczny jest również skostniały, następuje tylko rotacja partii.
Poza tym RAF jak i inne tego typu organizacje występował przeciw kapitalizmowi, imperializmowi, broni nuklearnej i biedzie III świata. Starsze pokolenie nazywali „pokoleniem z Oświęcimia”.
Przed RAF pojawiły się organizacje studenckie jak na przykład „Komuna 1”, które demonstrowały przy różnych okazjach swoje niezadowolenie. W 1962r. są pierwsze starcia z policją, w 1965r. protesty przeciw wojnie w Wietnamie.
W 1967 r. podczas wizyty wice-prezydenta USA, chciano go obrzucić budyniem, (zamiast napalmem), ale „broń” skonfiskowano . W tym samym roku podczas wizyty szacha Iranu doszło do starć z policja i z ochroną szacha, w których zginął student Benno Ohnesorg, wg świadków zastrzelony brutalnie przez policjanta strzałem w głowę. Sprawę zatuszowano.
W 1968 r. Baader i Ensslin podłożyli bombę w domu towarowym we Frankfurcie. Na szczęście w eksplozji nikt nie ginie, Już dwa dni później oboje zostają aresztowani.
Zostają skazani na 3 lata więzienia, ale po 14 miesiącach wychodzą na wolność na czas apelacji, po jej odrzuceniu tylko Baader zostaje złapany. W maju 1970 r. Spektakularne uwolnienie Baadera z pomocą Ulrike Meinhofff – moment ten uważa się za utworzenie RAF.
Szefowie organizacji przechodzą szkolenie na Bliskim Wschodzie w OWP, następnie wracają do RFN i w 1971r. ogłaszają, że tworzą miejska partyzantkę – najwyższą formę marksizmu – leninizmu.
W tym samym roku szef MSW H.D. Genscher modernizuje antyterrorystyczne oddziały policyjne, powołane zostaje specjalne archiwum sympatyków RAF-u. Policja w walce z terrorystami nie przebiera w środkach.
Rok 1972 to zamachy na bazy USA, posterunki policji i słynny zamach na wydawnictwo Axela-Springera, gdzie RAF podłożyła 3 bomby, następnie dwa razy tam dzwonili z tą informacją, ale nikt nie zareagował, po wybuchu, w którym wiele osób zostało rannych, ale nikt nie zginął RAF ogłosiła, że „Springer wolał narazić ludzi niż przerwać pracę”
1 czerwca, w dzień dziecka, aresztowano Andreasa Baadera, Holgera Meinsa i Jana-Carla Raspego we Frankfurcie. W ciągu dwóch tygodni aresztowano też Ensslin i Meinhofff. Po pół roku osadzono wszystkich w więzieniu Stammheim w Stuttgarcie w celu ich izolowania, co skończyło się kilkoma głodówkami ( w sumie 140 dni) tempa głodówek nie wytrzymał Holger Meins i zmarł.
W tym czasie – powstają nowe organizacje inspirowane RAF.
„ Ruch 2 czerwca” – szefem Michael Baumann, wsławił się porwaniem Petera Lorenza, kandydata na burmistrza Berlina Zachodniego. Zażądano uwolnienia 6 osób, rząd się zgodził, poszło gładko.
„Czarny wrzesień” 5 września bierze sportowców izraelskich jako zakładników podczas igrzysk w Monachium, mimo próby odbicia wszyscy zakładnicy giną (Meinhoff poparła zamach a za nią reszta grupy RAF).
Kiedy trzon grupy siedzi w więzieniu pojawia się już druga generacja terrorystów którzy po szyldem RAF biorą zakładników w ambasadzie RFN w Sztokholmie „na dzień dobry„ zabijając attache wojskowego . Żądają uwolnienia kierownictwa RAF (w sumie 26 więźniów), ale rząd RFN się nie zgadza i policja odbija zakładników przy okazji zabijając jednego terrorystę (wcześniej terroryści zdążyli zabić jeszcze attache gospodarczego).
Lata 75 – 77 to proces kierownictwa organizacji, którzy są oskarżeni o zabójstwo 4 osób i inne poważne zarzuty. Obrońcy próbują wykazać, ze RAF to nie jest organizacja terrorystyczna, jakoś im się to nie udaje…Terroryści po za tym, że w tym więzieniu głodowali to mieli też inne rozrywki, np. Meinhoff się powiesiła …
Po ogłoszeniu wyroku miały miejsce jeszcze dwa porwania, najpierw Martina Schleyera – Przewodniczącego Związku Niemieckich Pracodawców, (zamordowanego dzień po akcji w Mogadiszu). Miesiąc później Palestyńczycy porwali samolot Lufthansy. W zamian za zakładników żądano uwolnienia między innymi członków grupy RAF (samolot odbili komandosi w Mogadiszu w Somalii w nocy z 17 na 18 października 1977r.)
Tej samej nocy 17/18 października samobójstwo popełnili Ensslin, Baader, Raspe wg śledztwa władz więziennych, ale oczywiście były to zabójstwa inspirowane przez służby specjalne RFN. W 1982r. następuje druga fala aresztowań członków organizacji.
W 1984 r. powstaje Międzynarodówka Terrorystyczna  Antynatowska Koalicja Walcząca z Uciskiem Na Świecie, skupiająca organizacje terrorystyczne z państw Europy Zachodniej.
Po wyeliminowaniu pierwszego pokolenia RAF, Baadera i innych, grupa czerpała ideologię z Herberta Marcuse – znanego anarchisty, który uważał, że człowieka można zniewolić również w demokracji i to jest właśnie zniewolenie najgorsze, bo sankcjonowane.
W 1985 r. strajkują więźniowie, znów głodówki, w tym samym czasie mają miejsce kolejne zamachy, nowe organizacje(powstają „Komórki rewolucyjne”). RFN poradziła sobie z tym zjawiskiem dopiero po upadku muru, kiedy ujawniono akta Stasi, gdzie znajdowało się dużo informacji na temat terrorystów…

Comments are closed.