Koncentracja Murzynów ( w latach 1920 – 1970) - Społeczeństwo amerykańskie

 Koncentracja Murzynów ( w latach 1920 – 1970) - Społeczeństwo amerykańskie

Rok 1970 jest podany jako data końcowa dlatego, że wtedy nastąpił wielki wybuch kwestii murzyńskiej, lata 1967-68 to czas zamieszek - niektóre miasta i ich niektóre dzielnice jak po wojnie . W ciągu lata 1920-70 liczba Murzynów w USA wzrosła z 10 mln do prawie 23 mln w skali całego społeczeństwa. W 1920 roku ok. 85 % Murzynów mieszkało w stanach południowych, a w 1970 na południu mieszkało już tylko 53 %. Jeszcze w latach 70 tych następowała pewna remigracja, zmiana proporcji:
• w 1978 r zauważono, że proporcja Murzynów na północy kraju zaczęła się zmniejszać a na południu zwiększać
• W East North proporcje wynosiły: 1920: 10%; 1975: 35 % - różnica 17% to stany zachodnie i południowo-zachodnie
• O ile w tym czasie liczba ludności kolorowej w USA zwiększyła się o ok.120%, to liczba ludności „kolorowej” w miastach wzrosła 7- krotnie: z 1 do ok.8 mln ( 1970)
• Rok 2000: w USA zamieszkuje 13,5 mln ludności murzyńskiej, ale w tym czasie nastąpił ogólny wzrost ludności w Stanach, w proporcjach: 1920: 2,5%, 1970: ok.10% - ta proporcja oznacza przejście ilości w jakość, co wynika przy analizie „sukcesji terytorialnej ludności murzyńskiej w miastach”
W latach 60-tych narastały problemy murzyńskie ( wcześniej to biali byli stroną atakującą np. Chicago w 1919, czy Cicerro k. Chicago w 1951 roku) – Murzyni stawali się bardziej aktywni:
• 1920 – stopień urbanizacji Murzynów wynosił 87%
• 1970 – ponad 90%, co oznacza, że prawie wszyscy Murzyni zamieszkiwali w miastach, ponad ¾ w dużych miastach: Chicago, New York, Philadelphia, Boston itd.

Sukcesja w miastach wyglądała dosyć podobnie, to nie było tak jak to często przedstawiano wśród białych obrońców stref podmiejskich, że przychodzili Murzyni i wyrzucali ich ( przyszłych mieszkańców SP) groźbami, zatraszeniami (…), takie zjawiska miały miejsce, ale nie wtedy gdy Murzynów było 10 % tylko np. 60% w jakimś obszarze. To nie było tak, że inwazja Murzynów spowodowała ucieczkę ze do suburbiów, najpierw bogatsi Amerykanie wynosili się do SP sprzedając domy w miastach, często przenosiny do SP były spowodowane tym, że mieszkanie w mieście wymagało kapitalnego remontu, więc taniej się było wynieść, a mieszkanie zostawić miastu, sprzedać developerowi lub zostawić lokalnej agencji. Do tych pustostanów wprowadzała się ludność murzyńska – gdy odsetek nie przekraczał 10. 12% to nic się nie działo (…), gdy przekraczał 12% to pojawiało się coś, co było samo spełniającą się przepowiednią – ktoś z białych dochodził do wniosku że Murzyni nie stanowią bezpośredniego zagrożenia w sensie fizycznym (np. przestępstwa) tylko że jest już ich tyle, że wartość domu w którym mieszkają, zacznie spadać.

• Coraz więcej białych rodzin zaczęło opuszczać te domu i wtedy ich wartość rzeczywiście zaczynała spadać. Gdy odsetek ludności murzyńskiej w mieście wynosił ok.60 % - powyższe zjawisko było już tylko kwestią czasu. Murzyni emigrowali z południa z powodu bezrobocia

W okresie względnej stabilności, 40 lat po wojnie domowej, wieku ludność murzyńska zamieszkiwała w gettach:
• Różnica między gettami „białymi” a „czarnymi”: getta białe były raczej dobrowolne niż wymuszone, biali mieszkali w gettach z powodów kulturowych – wszyscy migrujący odtwarzali swoje dawne społeczności ( np. wspólnota parafialna); getta murzyńskie powstawały w sposób zorganizowany i ekonomiczny, były wymuszane, heterogeniczne, można je nazwać nawet „gettami samotnego tłumu”. System niewolniczego handlu Murzynami nie sprzyjał utworzeniu społeczności wśród nich, w okresie wyzwolenia na południu także nie wytwarzały się więzi np. typu sąsiedzkiego - więc getta „białe” miały pozytywny wpływ na swoich mieszkańców, gdyż podtrzymywały wcześniej wytworzone więzi społeczne wśród imigrantów ( tradycja, kościół, rodzina) . Getta murzyńskie powstawały albo w celu utrzymania niewolnictwa, albo w celu ochrony przed dyskryminacją – być wśród podobnie dyskryminowanych ale to nie znaczy: być razem.
• Kierunki migracji murzyńskiej: ze stanów środkowych ( Missisipi, Tennessee, Luizjana) migrowali na północ do Chicago, Detroit, z Texasu migrowali na południe.
• Harlem w Nowym Jorku: odgrywał istotną rolę w latach 70-tych (obecnie mniej) w tworzeniu się tożsamości amerykańskiej, był swoistym „melting pot” dla Murzynów, bo w latach 30-tych ok. 200 tys Murzynów w Harlemie pochodziło z Karaibów ( czyli byli „foreign born”) i już w mniejszym stopniu akceptowali swój gorszy status – w przeciwieństwie do niewolników z południa Murzyni z Karaibów dostawali wynagrodzenie za swoją pracę, mimo że byli też niewolnikami, sami musieli zadbać o swój dom i pożywienie – w związku z tym „foreign born” radzili sobie o wiele lepiej od swych ziomków z Południa, byli bardziej przedsiębiorczy w kwestii małych biznesów i sklepików w Harlemie
• Przedsiębiorczość „foreign born” prowadziła do konfliktów w samej społeczności murzyńskiej w latach 20-tych, ale później była podstawą ideologii narodu murzyńskiego.

Comments are closed.