Arystoteles
Arystoteles
Arystoteles był uczniem Platona i autorem dzieł takich jak „Etyka nikomachejska” czy „Politycy”. Według niego celem funkcjonowania państwa jest urzeczywistnianie ideału moralnego tzn. „calio kapatio” co oznacza piękny i mądry. Co dobre to piękne ,co piękne to dobre. Człowiek według Arystotelesa to istota społeczna, która tylko w państwie może znaleźć moralne udoskonalenie. Wszelki system jest dobry monarchia, arystokracja czy demokracja jeśli tylko jest właściwym wyrazem danego stopnia rozwoju politycznego i jeśli najwyższym celem rządu jest dobro ogólne. Każdy jest zły jeśli tym warunkom nie odpowiada. Według Arystotelesa najwyższym zadaniem państwa jest wychowywanie młodzieży i obywateli w fizycznej i moralnej dzielności.
W swoich poglądach Arystoteles wyróżnił
ekonomikę – jako sztukę zarządzania gospodarstwem domowym, które powinno być ukierunkowane na zaspokojenie swoich potrzeb co jest etycznie dobre.
chrematystyke –jako naukę o gospodarstwie zarobkowym (skarb, dorobek, majątek). Potępił zdobywanie majątku dla samego bogacenia się twierdząc, że jest to etycznie naganne.
Arystoteles był również twórca minimalizmu pieniężnego. Twierdził , że pieniądz nie posiada wewnętrznej wartości a więc nie jest celem a jedynie środkiem do nabywania innych dóbr. Nie stanowi on zatem bogactwa a jego wartość wynika z umowy. Zwrócił uwagę, że monopol może być źródłem zysków, nie potępił tego ale podobnie jak Platon nie naciskał na zyski.
Jego stosunek do niewolnictwa dzielił je na dwa rodzaje:
1. niewolnictwo naturalne – polegające na tym, że pewne jednostki rodzą się już takie że popadają w niewolę co uznawał za naturalnie uzasadnione,
2. niewolnictwo prawne- wynikające z wojen czy długów.
Filed under: notatki