Socjologia miasta = Morfologia społeczna

Socjologia miasta = Morfologia społeczna
, w teorii Emila Durkheima jeden z działów socjologii skupiający uwagę na material­nych podstawach (uwarunkowaniach) zacho­wań zbiorowych. Uwzględnia się tu przede wszystkim geograficzne podstawy życia społecznego, gęstość zaludnienia, charakte­rystykę demograficzną zbiorowości, możli­wość ruchliwości przestrzennej i społecz­nej, dominację wiejskiego lub miejskiego typu osadnictwa itp. Jak wskazuje E. Durkhęim: „życie społeczne opiera się na substracie określonym co do wielkości i formy. Tworzą go: liczba ludzi składają­cych się na społeczeństwo, sposób ich roz­mieszczenia na ziemi oraz natura i układ wszystkich przedmiotów wpływających na stosunki zespołowe. Substrat ten będzie się różnie przedstawiał w zależności od tego, czy ludność jest bardziej lub mniej liczna, bardziej lub mniej zagęszczona, skoncen­trowana w miastach lub bardziej rozproszo­na po wsiach; zależnie od tego, jak są zbu­dowane jej domy i jej miasta, jak wielki jest obszar zajmowany przez jedno społeczeń­stwo, jaki jest charakter jego granic etc.”. Idee E. Durkheima rozwijał Maurice Halbwachs, podkreślając, że aspekt ze­wnętrzny stanowi zaledwie punkt wyjścia, pozwalający dotrzeć do „serca rzeczywisto­ści społecznej”. Ten typ podejścia widocz­ny jest w dorobku Szkoły Chicagowskiej, a zwłaszcza w jej koncepcji. Badanie przestrzennych uwarunkowań zachowań społecznych stanowi integralny element socjologii miasta. Można nawet uznać, że morfologia społeczna weszła w skład tej subdyscypliny, albowiem obec­nie nie wyodrębnia się jej jako osobnego działu socjologii. Bemd Hamm w obrębie systemu zachowań prze­strzennych wyróżnia trzy aspekty, niezbęd­ne do jego analizy: aspekt morfologiczny, instytucjonalny i semiotyczny. Aspekt mor­fologiczny to w tym ujęciu opis substratu materialnego.

Comments are closed.