Pasożyty wątroby. WĄTROBA Patologia przewodu pokarmowego

Pasożyty wątroby. WĄTROBA Patologia przewodu pokarmowego

• Histomonadoza – typhlohepatitis infectiosa melagritis.
Zapalenie jelit ślepych. Atakuje głównie indyki, gdy są chowane na podwórkach. Muszą zjeść Heterakis gallinarum..
Zmiany są bardzo charakterystyczne – następuje sinica na skutek niewydolności krążenia (choroba czarnej głównki – black head). Łatwo rozpoznać na sekcji, bo jest widoczne zapalenie jelit ślepych. Jelita rozszerzone. Jedno może być wypełnione masami suchymi, serowatymi, koloru gliny lub są to masy maziste, cuchnące. Po ściągnięciu tych mas widocznej jest zapalenie dyfteroidalne. Do tego dołącza się zapalenie wątroby – charakterystyczne ogniska martwicy, żółte, o budowie koncentrycznej.
• Kokcydioza – coecidios hepatis.
Wywołuje Eimeria stidae u kur – zapalenie jelit, też u królików, zajęcy. Gdy spotykamy zmiany w jelitach, to dołącza się E.perforans – atakuje przewód pokarmowy.
Makroskopowo wątroba jest usiana białymi guzkami, które przypominają mikroropnie. Wystają ponad powierzchnię, są otoczone tkanką łączną, ze środka po naciśnięciu wychodzi substancja ropna z oocystami.
Przy diagnozowaniu na szkiełko dodaje się wodę i pasożyt jest widoczny pod lupą.
Rozpoznanie makroskopowe można potwierdzić mikroskopowo, gdyż miejscem docelowym są przewody żółciowe, gdzie powodują zapalenie – coecidios chronica – zasiedlają nabłonek, powodując powstanie polipów.
• Motylica wątrobowa – Fasciola hepatica.
Chorują wszystkie zwierzęta i człowiek, który nie zaraża się zjadając wątrobę, ale zjadając adoleskarie. Choruje głównie bydło i małe przeżuwacze. Miejscem docelowym są przewody żółciowe, ale nim się tam dostanie przechodzi przez miąższ wątroby, dając krwawe kanały, wyglądające jak wybroczyny na powierzchni wątroby. W środku takiego kanału będzie młoda postać pasożyta, krwinki, leukocyty. Im dłużej w nim przebywa tym kanał staje się ciemniejszy, bo powstaje hemosyderyna. Organizm się broni i napływają eozynofile → zielonkawa barwa. Przy dalszej obronie organizmu powstaje hepatitis distomatosa chronica. Pasożyt ma teraz dwie możliwości:
- zabłąka się w miąższu, zginie i ulegnie otorbieniu tkanką łączną;
- dotrze do przewodów żółciowych, gdzie się zagnieździ.
Wywołuje zapalenie przewodu żółciowego, czyli cholangitis, całej ściany – pericholangitis, całej tkanki poza przewodem żółciowym – paracholangitis.
To zapalenie powoduje wysycanie się solami wapnia, inkrustację ściany lub tworzenie się odlewów w postaci wałeczków wapniowych – skostnienie przewodów żółciowych nim nastąpi zwłóknienie lub zwapnienie można wyciągnąć pasożyta.
Pasożyt drażni mechanicznie przewód, wydala metabolity, niesie ze sobą bakterie. Proces może ulec samowyleczeniu – pasożytnicza (lub żółciowa) marskość wątroby – cirrhosis hepatis parasitoria s. chollemica.
Przeważają objawy ogólne: obrzęki podskórne, przesącz w jamach ciała, głównie brzusznej, niedokrwistość, żółtaczka.
Inną możliwością jest, że w przypadku, gdy inwazja jest duża, może dojść do skrwawienia już na samym początku i dojdzie do wylewu krwi. Zjedzenie takiej wątroby nie jest groźne.
• Echinokokoza.
Głównie bydło i świnie. Wywoływana przez larwy tasiemca Echinococcus granulosus et multilocularis. Następstwa to zanik miąższu wątroby, zanik naczyń, włóknista przebudowa miąższu. Wodobrzusze i żółtaczka.
• Cysticerkoza.
Wywołana przez larwalne postaci tasiemca. Są wągry hepatofilne (cysticercus fasciolaris) i niehepatofilne (cysticercus tenuicollis, pisiformis, coenurus).
Miejsca, w których pojawiają się zmiany są ciemnoczerwone, ostro odgraniczone martwiczo – ogniska krwotoczne. Z czasem w wyniku rozpadu erytrocytów i rozpadu komórek zmieniają barwę i stają się brązowo-czerwone, szaro-żółte lub zielonkawo-szarawe. W tych zmianach widać białawy pęcherzyk – wągier.
W przypadku dużej inwazji wątroba jest powiększona, zwyrodniała miąższowo, pokryta włóknikiem. Jeżeli zwierzę przeżyje, to tkanka ulega zbliznowaceniu, a masy wapnieją.
U bydła przy wędrówce widoczne są pasma łącznotkankowe, a u świń gwiaździste, promieniste.
• Słupkowce.
Strongylus vulgaris, ale też glista Parascaris equorum. Część larw ulega obumarciu. W wątrobie jest ogniskowy stan zapalny – szaro-białe guzki (ziarniniaki), starsze ulegają zwłóknieniu i zwapnieniu. Jeżeli jest ich dużo to mówimy o guzkowatej kamicy wątroby – chalicosis nodularis. Gdy proces jest rozszerzony to skamienienie wątroby – petrificatio hepatis.

Comments are closed.