Etyka jako dyscyplina filozoficzna. Arystoteles (384-322 przed Chr.) Koncepcje etyki w starożytności

Etyka jako dyscyplina filozoficzna. Arystoteles (384-322 przed Chr.) Koncepcje etyki w starożytności
Zdaniem szwajcarskiego historyka filozofii Gigona starożytnych Greków charakteryzowały następujące formy życia:
- miłość do sławy (philokracja)
- miłość do bogactwa (philoplutia)
- miłość do przyjemności (philohedonia)
- miłość do mądrości (philosophia).
Miłość mądrości rodzi z kolei podział wszystkich nauk (według Arystotelesa) na:
- teoretyczne (theoria), które w zależności od stopnia abstrakcji tworzą: fizyka, matematyka i filozofia pierwsza (metafizyka),
- pojetyczne (poiesis) i
- praktyczne (praxis).
Nauki te można podzielić jeszcze ze względu na cel: dla nauk teoretycznych celem jest poznanie, dla nauk pojetycznych wytwór, dzieło, a dla nauk praktycznych - podejmowanie decyzji. Nauki teoretyczne charakteryzują się precyzją, ścisłością i stałością; tego zaś nie mają nauki praktyczne, gdyż odnoszą się do ludzkiego postępowania. Nauki praktyczne są właściwie teorią postępowania, które wynika z podjętych decyzji. Wiedza praktyczna (episteme praktiké) nie ma celu sama w sobie. Jej cel znajduje się w życiu, gdyż nie chodzi o to, aby poznać czym jest cnota, lecz by stać się cnotliwym, by w sposób właściwy i dobry żyć. Do nauk praktycznych Arystoteles zaliczał etykę (o życiu jednostki) i politykę (relacja między jednostką a polis). Ponieważ homo est animal sociale, to do realizacji swoich celów potrzebuje państwa, w którym te cele mogłyby się urzeczywistnić.

Comments are closed.