HODOWLA RYB ŁOSOSIOWATYCH

HODOWLA RYB ŁOSOSIOWATYCH
W Polsce występują: łosoś, troć, pstrągi- strumieniowy(potokowy), źródlany i tęczowy, lipień, głowacica, sieja, sielawa.
Gospodarstwo stawowe typu pstrągowego:
Różnica między gospodarstwem karpiowatym, a tym wynika z odmiennych warunków życiowych karpia (wody ciepłe i spokojne), a łososiowatymi- wody bystre i zimne. Dlatego staw pstrągowy musi być zbliżony kształtem do górskiego potoku. Musi być silny przepływ wody (5-12 razy wymiana wody w ciągu 24 h). Optymalna temperatura dla nich to 15 stopni, a wahania temperatury zima-lato nie powinny przekraczać 5- 20o C, tzn. woda zimą nie powinna silnie przemarzać, a latem przegrzewać. Zawartość tlenu musi być 2 razy wyższa niż u karpi, wynosi średnio 9 mg/l. Tą ilość tlenu zapewnić można wodzie do temp. 20 st., tylko przy bardzo dużym przepływie. Spadek tlenu w lecie do poziomu 5,5 mg/l jest momentem krytycznym, a dalszy spadek do 1,5-1,2 mg/l jest śmiertelny. Optymalna zawartość tlenu i temperatura 13-18o zapewnia największe przyrosty, bo ryby są wówczas najbardziej żarłoczne. PH powinno utrzymywać się w granicach 7-8, małe wahania nie mają znaczenia. Niebezpieczne jest powyżej 9 i poniżej 5,5. Dlatego wody z większą zawartością Ca są najlepsze, a wody z zawartością Mg, Fe, Zn i większą ilością siarczków nie nadają się do hodowli ryb łososiowatych. Dlatego przed budową takiego gospodarstwa zawsze należy przeprowadzić badania fizyczne, chemiczne wody.
Gospodarstwo takie powinno być średnio duże 0,5-4 ha. Dno stawów pstrągowych twarde, ale dobrze, jeśli może rosnąć roślinność typowa dla górskich potoków. Najważniejsze znaczenie ma woda- jej ilość i jakość. Bilans wodny robimy na najniższy poziom. W gospodarstwie średniej wielkości, w zależności od intensywności produkcji, przepływ wody powinien wynosić 200-400 l/s/ha. W stawie szybkość przepływu wody jest 3 razy szybsza niż długość ryby.
Są one najczęściej budowane w górach. Niektóre propozycje mówią o tym, żeby stawy były głębsze, co zapobiegnie problemom tlenowym.
PRZYDATNOŚĆ WODY DLA HODOWLI RYB ŁOSOSIOWATYCH:
#Woda źródlana- ma mało tlenu, więc trzeba ją puszczać przez kaskady, aby się natleniła. Temperatura jest rozłożona równomiernie, ale zazwyczaj jest to woda ciepła. Woda jest czysta i ma równomierny stały przepływ.
#Woda z potoków i rzek- jest zimniejsza, co jest plusem, ale są wahania temperatury. Często w czasie opadów mętnieje, ma mnóstwo zawiesiny niebezpiecznej dla ryb- osiada na skrzelach i utrudnia wymianę gazową, powoduje śnięcia ryb. Jest dobrze natleniona. Może być zanieczyszczona przez ścieki.
#Wody torfowe, bagienne, żelaziste- nie nadają się dla łososiowatych. Bardzo dobra jest woda ze źródeł i potoków.

Doprowadzenie wody do stawu i wylęgarni- są dwa sposoby:
• otwarty-rowy betonowe, drewniane lub ziemne; są bardzo wygodne, łatwo można je oczyszczać z zanieczyszczeń, roślin itp. One ja odtleniają.
• Zamknięty-rury doprowadzajace-beton, drewno lub plastik. Jest to gorszy sposób.
W każdym przypadku musi być każdy staw z osobna zaopatrzony 9układ równoległy- kanał doprowadzajacy i odprowadzający, każdy staw osobno). Dlatego, że woda nie może być:
• Przegrzana,
• Mieć małe ilości tlenu
• Nie mogą przenosić chorób.
System paciorkowy jest tutaj wykluczony.
BUDOWA STAWU PSTRĄGOWEGO:
Szerokość 4-5 razy powinna mieścić się w długości- wycinek rzeki. Jego brzegi muszą być strome, prąd wody nie eroduje brzegów. Mnich odpływowych podobny do mnichów w stawach karpiowatych. Mnich dopływowy jest inny. Jest to albo rynna biegnąca górną częścią grobli, przez które woda przez powietrze wpada do stawu. Lub jest to gruba rura z rozszerzoną ? na końcu wystającą nad powierzchnię wody. W zimochowie mnich doprowadzający jest umieszczany pod wodą, aby w ziemi nie zamarzał. Stawy narybkowe są mniejsze od stawów z ryba starszą, mogą przyponinac wycinek rzeki lub mogą być to tzw. stawy rotacyjne. Jest to cylinder betonowy o średnicy ok.2m, głębokości 1,2-1,5 m o lekko opadającym dnie do środka, centralnie umieszczamy osiatkowany odpływ wody. Dopływ wody to stworzony z rur krzyżak, w którym otwory są zrobione z pierwszej strony. Woda z otworów powoduje, że w zbiorniku woda kręci się, rotuje.
Stawy mogą być:
• Ziemne- mogą mieć umocnione brzegi, najczęściej ? lub nie, ale dno powinno być twarde. Najlepiej położyć na dno 30-40 cm kamienie gładkie rzeczne, aby ryby się nie uszkadzały.
• Betonowe
Stawy :
@na chów ryby towarowej
• Narybkowy- wycinek rzeki lub rotacyjny
• Z handlówką- odrostowe
• Zimochowy
@ dla stada matecznego
• Selektowe- winien przypominać wycinek rzeki
• Tarlakowe
@ staw kwarantannowy

HODOWLA PSTRĄGÓW:
Obejmuje wiele faz i dwa szczepy pstrągów tęczowych. Pstrąg tęczowy fizjologicznie trze się wiosną. Szczep ten hoduje się do wielkości handlowej przez 2,5 roku. Drugi szczep tarła jesiennego hoduje się przez dwa lata- jest to szczep stworzony przez Ho.
Fazy hodowli ryb łososiowatych:
1. pozyskiwanie tarlaków z wód otwartych lub ich hodowla w stawach- tylko pstrąg tęczowy
2. sztuczne tarło i zapłodnienie ikry
3. rozwój ikry- inkubacja, wylęg
4. pielęgnacja i wychów wylęgu
5. hodowla narybku- karmienie, sortowanie
6. wychów ryby towarowej- karmienie, sortowanie.
Ad.1.
Pierwsza rzeczą jest obranie ilości tarlaków, uzależnione od zaplanowanej produkcji narybku. Przy obliczaniu należy brać pod uwagę straty zachodzące. W produkcji z ikrzycy uzyskujemy 1500-2500 ziarn. Jakość tarlaków musi być właściwa, ma to znaczenie w dalszej hodowli. Pozyskuje się tarlaki za pom. agregatów prądotwórczych. Tarlaki hodowlane- na początku mamy selekty. Z tego wybieramy ryby na tarlaki i przetrzymujemy w stawach tarlakowych. Musimy zwrócić uwagę na silny przepływ wody, warunki zbliżone do naturalnych, nie może być gęsta obsada, najlepiej 10-20 tarlaków na 1 ar stawu. Zbyt duże zagęszczenie ma wpływ na gorsze dojrzewanie, szybkie pobieranie mikroelementów z wody, produkty przemiany materii oddziałują na organizm jak toksyny.
Przed tarłem w warunkach naturalnych ryby łososiowate ograniczają przyjmowanie pokarmu. Często głodują tygodniami. Wyjątek to pstrąg tęczowy, który do samej dojrzałości płciowe chętnie pobiera pokarm. W hodowli selektom i tarlakom należy podawać pełnowartościowy biologicznie pokarm. Należy unikać przekarmiania lub tuczenia. Na krótko przed tarłem wskazane jest wstrzymanie żywienia. Aby przyśpieszyć dojrzałość płciową mleczaków można je przetrzymywać w stawie poniżej ikrzyc, na tym samym przepływie.
POKARM.Pokarmem naturalnym są drobne organizmy zwierzęce, drobne ryby słodkowodne,ślimaki, żaby, larwy owadów, małże, robaki i kiełże. Pokarmem sztucznym są mielone świeże ryby morskie, odpadki rzeźniane, mięso końskie, krew, śledziony. Wszystko to mielimy w miskach i dodajemy drożdże (wit.b). Witamina B u łososi to czynnik wzrostu. Dzisiaj najczęściej stosujemy granulaty do karmienia.
Tarlaki na 6 tygodni przed tarłem trzymamy oddzielnie, wg płci. Przerywamy karmienie. Sprawdzamy, czy dojrzały płciowo przez- oglądanie otworów płciowych, delikatne pocieranie z lekkim naciskiem na powłoki brzuszne. Pstrąg strumieniowy nie powinien być trzymany w stawie na tarlaki. U troci, łososia i lipienia jest to niemożliwe. Tarlaki tych gatunków należy pozyskiwać z wód naturalnych za pomocą agregatów prądotwórczych. Dlatego selekcja u tych ryb jest niemożliwa, a takie cechy jak szybki wzrost, odporność na choroby, dobra kondycja dobre wykorzystanie paszy są niemożliwe do oceny. Można to robić tylko u pstrągów tęczowych. Z hodowli wyłączamy ryby słabe, chore, o podejrzanym zabarwieniu, z anomaliami rozwojowymi. Na tarlaki pstrągów tęczowych najlepiej nadają się 3-4 letnie samice i 3-5 letnie samce. Starsze samce wykazują bezpłodność. Hodowla musi przewidzieć okres tarła i przystąpić do akcji pozyskiwania tarlaków z wód otwartych po to, aby zdobyć tarlaki przed ich wytarciem. Wiedząc, że w zimnych potokach górskich pstrągi trą się szybciej niż w nizinnych i cieplejszych. Odłowione tarlaki trzymamy w silnym przepływie wodnym. Rozdzielić wg płci przed osiągnięciem dojrzałości płciowej. Samica ma duży otwór płciowy zaczerwieniony i zgrubiały. Samce otwór mały, blady, wydłużony. Głowa w tym okresie jest duża, samce posiadają żywsze ubarwienie, a starsze maja dużą hakowato zagięta szczękę.

Comments are closed.