Przerost skóry szpary racicowej

Przerost skóry szpary racicowej
Międzyraciczak, zwany ze względu na wygląd także ślimakiem (limax), to przerost skóry szpary racicowej (tyloma). Choroba posiada znaczenie gospodarcze bowiem dolegliwości z nią związane obniżają produkcyjność bydła (mleczność, jakość nasienia, impotencja, zmniejszone przyrosty). Wykazano dwukrotnie większa zachorowalność buhajów niż krów. Zmiana chorobowa najczęściej występuje na tylnych kończynach (75%), często na obu tylnych (30%), nierzadko schorzeniem objęte są wszystkie nogi zwierzęcia.
Jak dowiodły własne badania, główną przyczyną jest przeciążenie tkanki łącznej. Mechaniczny udział grzbietowo-przedniego odcinka skóry szpary racicowej w wiązaniu obu palców sprawia, że jest ona, przy każdorazowy oparciu kończyny o podłoże, obciążana (napinana). Jednak do nadmiernego obciążenia skóry dochodzi dopiero wskutek dużego ciężaru ciała zwierzęcia jak i działania czynników konstytucjonalnych i anatomicznych. Należą do nich, wynikające z wadliwych postaw zniekształcenia puszek racicowych, powodujące przy oparciu kończyny nieprawidłowy rozkład sił. Dodatkowo osobnicze nieprawidłowości w zakresie więzadeł międzypalcowych powiększają kąt między osiami palców, a tym samym powodują wzrost siły działającej na skórę między racicami.
Większą zapadalność na międzyraciczak kończyn tylnych przypisać trzeba szczelinowatej szparze racicowej i swoistemu kształtowi racic. Te atrybuty anatomiczne usposabiają do rozchodzenia się palców i szerszego rozwierania racic przy każdorazowym oparciu kończyny na ziemi. Z czynników środowiskowych wymienić należy długotrwały bezruch zwierząt, nierówne śliskie podłoże oraz stanowiska z zalegającymi ściekami. Przypuszcza się, że bodźce mechaniczne wspomagane czynnikami dodatkowo drażniącymi skórę, przekraczając siłę swego zwykłego oddziaływania prowadzą do zachwiania fizjologicznych czynności regulacyjnych. Uruchomione zostają za to reakcje przystosowania patologicznego. Skóra między racicami pozostaje w korelacji czynnościowej z układem więzadłowym palców. Niewydolność tego układu powoduje zastąpienie jego działania ustalającego działaniem skóry, która przystosowując się do wzmożonej pracy ulega przerostowi. W przypadku limax’a mamy do czynienia z adaptacyjnym przerostem roboczym powstałym w miejscu predylekcyjnym. Jest nim tkanka skórna w grzbietowo-przednim odcinku szpary racicowej.

Przerost obejmuje warstwę skóry właściwej. Pierwotnie w przednim odcinku szpary widoczne jest zgrubienie o kształcie fałdu, pokryte prawidłowym naskórkiem. Wałowata twarda deformacja może jednak powiększyć się, zajmując całą długość szpary. W późniejszych stadiach naskórek często ulega hiperkeratyzacji. Dużych rozmiarów zgrubienie jest ugniatane i powoduje bolesność, co utrudnia poruszanie się zwierząt. Przypadkowe otarcia i zranienia, jakie wtedy powstają na powierzchni limax’a stanowią bramę infekcji inicjujących wtórne zmiany ropno-rozpadowe. By nie dopuścić do rozprzestrzeniania się zmian wtórnych, martwiczych na inne tkanki, trzeba jak najrychlej usunąć operacyjnie międzyraciczak. Najlepiej zrobić to, gdy jest on jeszcze nie powikłany infekcją lub owrzodzeniami. Wycięcie jest zabiegiem prostym, przebiega w obrębie skóry właściwej i nie powinno naruszać ciągłości skóry, a zatem nie doprowadzać do otwarcia przestrzeni międypalcowej. W trakcie zabiegu hemostazę zapewnia podwiązka Esmarcha, potem zaś opatrunek uciskowy, zdejmowany dopiero po upływie 10 dni.

Comments are closed.