Konie – choroby układu oddechowego

Konie – choroby układu oddechowego

Herpeswirusy
Herpeswirus koni typ 1
 Ronienia (masowe i sporadyczne)
 Zapalenia dróg oddechowych
 Zaburzenia neurologiczne
 Śmiertelność noworodków
Herpeswirus koni typ 2
 Niepatogenny (zapalenie spojówek?)
Herpeswirus koni typ 3
 Otręt koni
Herpeswirus koni typ 4
 Zapalenia dróg oddechowych (sporadycznie ronienia lub zaburzenia neurologiczne?)
Herpeswirus koni typ 5
 Niepatogenny
Właściwości EHV-1 i EHV-4
 Dość wrażliwe poza organizmem
 W temperaturze 56C giną po 30 minutach
 Ale w mniejszych – dłużej zakaźne (do 40 dni)
 EHV-1 i EHV-4 mają zarówno wspólne jak i typowo swoiste glikoproteiny otoczki
Występowanie zakażeń EHV-1 i EHV-4
 Na całym świecie, tylko u koniowatych
 Większość koni zakaża się EHV-4 w I roku życia i dorosłe w 100% pozarażane
 EHV-1 rzadsze infekcje, ale też rozpowszechnione
Epidemiologia zakażeń EHV-1 i EHV-4
 Źródło: chore zwierzęta oraz bezobjawowi nosiciele
 Długotrwałe (dożywotnie?) zakażenia latentne (tkanka limfatyczna, zwoje nerwu trójdzielnego)
 Ich reaktywacja: stałe krążenie EHV-4 (rzadziej EHV-1) w skupiskach, co powoduje zachorowania u młodych
 Wydalanie EHV-1: kaszel, prychanie, ronienie, nasienie
 Wydalanie EHV-4: kaszel, prychanie (ronienie, nasienie?)
 Kontakt bezpośredni dominuje w szerzeniu infekcji EHV-1 i EHV-4 (kaszel, ewentualnie krycie)

Przebieg infekcji herpeswirusem koni typ 1
(Equine Herpesvirus type 1 – EHV-1)
 Zakażenia bezobjawowe
 Ronienia pod koniec ciąży
 Zapalenie dróg oddechowych
 Niedowłady i porażenia
 Śmiertelność noworodków
Patogeneza infekcji EHV-4
Namnożenie wirusa w nabłonku górnych dróg oddechowych z lub bez rhinopneumonitis (wtórne infekcje bakteryjne)

Wirus w monocytach dociera do regionalnych węzłów chłonnych

Przebieg infekcji EHV-4
 Zakażenia bezobjawowe
 Zapalenie dróg oddechowych
 Ronienia (wyjątkowo)
 Niedowłady i porażenia (wyjątkowo)
 Śmiertelność noworodków (?)
Zjawiska immunologiczne przy infekcji dróg oddechowych źrebięcia wirusem EHV-1 i EHV-4
 Krótkotrwała odporność (około 3 miesiące) ( po przebyciu zakażenia naturalnego)
 Więc wiele źrebiąt przechodzi liczne reinfekcje („trening immunologiczny” i na ogół każda następna przebiega łagodniej)
 Aż u dorosłego konia stają się one bezobjawowe ( drogi oddechowe, ale u klaczy może dojść do poronienia)
Odporność u klaczy po poronieniu w wyniku zakażenia EHV-1
 Około roku?
 Niejasne mechanizmy odpornościowe
 Często wysokie miana przeciwciał nie zapobiegły ronieniu
 Klacze z niskim poziomem przeciwciał nie zawsze ronią po zakażeniu zjadliwym wirusem EHV-1
 Więc chyba odporność komórkowa
( tak, więc można powiedzieć, że klacz roni na tle EHV-1 jeden raz w życiu)
Inne niejasności odnośnie do odporności po infekcji EHV-1 i EHV-4
 Rola zakażeń latentnych (relacje latencja a odporność)
 Odporność krzyżowa EHV-1 a EHV-4 ( chyba zbyt słaba)
Rozwój szczepionek przeciw EHV-1
 Inaktywowany wirus w rozcierach tkanek
 Inaktywowany lub atenuowany wirus zaadoptowany do chomików
 Szczepionki z wirusem namnożonym w hodowli komórkowej (atenuowane lub inaktywowane)
 Szczep RAC-H
 Obecnie mieszane szczepionki EHV-1 + EHV-4
Problemy oceny skuteczności szczepionek przeciw EHV-1
 Koń drogim zwierzęciem doświadczalnym
 Niejasne mechanizmy odpornościowe
 Zawodność zakażenia eksperymentalnego (challenge)
 W obserwacjach terenowych:
o Tylko część poronionych płodów bada się laboratoryjnie
o Często nieregularne szczepienia

Opinie co do skuteczności szczepionek (EHV-1)
 Początkowo wiele danych, że skuteczne
 Potem zwracano uwagę na słabą odpowiedź humoralną po wielu rynkowych preparatach
 Potem na ronienia EHV-1 u regularnie szczepionych klaczy
 Potem producenci zalecali coraz częstsze szczepienia (z 2 szczepień w każdej ciąży na 3 szczep. w każdej ciąży, też nawet klacz ciężarną, co miesiąc)
 Długotrwałe obserwacje nie potwierdzają, iż po wprowadzeniu szczepień liczba ronień się zmniejszyła
 Producenci wykazywali, że nagminnie nie są przestrzegane terminy i programy szczepień
Co dalej ze szczepieniami przeciw EHV-1 i EHV-4?
Nowe formy stosowania dotychczasowych szczepionek?
 Donosowo?
Doświadczalne szczepionki nowej generacji
 ISCOM (immunostymulating complexes)
 Szczepionki delecyjne (np. bez genu kinezy tymidynowej)
 Szczepionki rekombinowane (np. z wirusa ospy)
 Szczepionki z DNA

Otręt – zapalenie zewnętrznych narządów płciowych

U samic – przede wszystkim pochwa
U samców – napletek, żołądź prącia

• Nie zagraża ciąży, ale stanowi problem podczas krycia (może doprowadzić do zrostów u ogiera)
• Pozostają białe plamy po przebytym otręcie

Comments are closed.