CELE POLITYKI REGIONALNEJ:

CELE POLITYKI REGIONALNEJ:
Przyjęcie zasady koncentracji środków w ramach reformy Funduszy Strukturalnych z 1988 r. doprowadziło do ograniczenia pomocy strukturalnej i regionalnej do sześciu celów:
Cel: wspieranie rozwoju i dostosowań strukturalnych regionów opóźnionych w rozwoju, (czyli takich, gdzie PKB na jednego mieszkańca kształtuje się poniżej 75 proc. dla całej Unii);
Cel: restrukturyzacja regionów, w których występuje przemysł schyłkowy (tam, gdzie stopa bezrobocia i stopa zatrudnienia w przemyśle są wyższe od przeciętnej dla Unii i gdzie zatrudnienie w przemyśle wykazuje równocześnie tendencję spadkową);
Cel: zwalczanie długotrwałego bezrobocia oraz umożliwianie ludziom młodym i osobom zagrożonym bezrobociem aktywnego życia zawodowego;
Cel: ułatwienie adaptacji pracowników do przeobrażeń zachodzących w przemyśle i do zmian w systemie produkcji;
Cel 5a: adaptacja struktury produkcji, przetwórstwa i zbytu w sektorze rolnym;
Cel 5b: pomoc w rozwoju i zmianach strukturalnych obszarów wiejskich ( tzw. “wrażliwe” obszary wiejskie charakteryzuje niski wskaźnik PKB na jednego mieszkańca oraz dwa z poniższych wskaźników: wysoki udział zatrudnionych w rolnictwie, niskie dochody rolne, słaba gęstość zaludnienia i (lub) silna tendencja do odpływu ludności);
Cel: rozwój słabo zaludnionych regionów północnych w krajach skandynawskich, posiadających szczególnie trudne warunki klimatyczne (wskaźnik zaludnienia wynosi poniżej 8 osób na km2).
W wyniku decyzji szczytu Unii Europejskiej w Berlinie, liczbę tych celów zmniejszono na lata 2000-2006 do trzech:
Cel: wspomaganie rozwoju i dostosowania strukturalnego regionów opóźnionych w rozwoju (o PKB na jednego mieszkańca poniżej 75 proc. średniej dla całej Unii) oraz obszarów objętych w latach 1995-1999 Celem 6;
Cel: wspieranie ekonomicznej i społecznej konwersji regionów przeżywających trudności strukturalne (połączenie dotychczasowych Celów 2 i 5b. Nowy Cel 2 obejmie maksymalnie 18 proc. populacji UE;
Cel: pomoc na rzecz adaptacji i modernizacji polityki oraz systemów oświaty, kształcenia zawodowego oraz zatrudnienia. Podział środków będzie następował na podstawie udziału poszczególnych państw w populacji UE.

Region korzystający z pomocy w ramach Celu 1 nie może starać się o wsparcie finansowego ramach innego celu.
Podstawę merytorycznego zarządzania pomocą regionalną UE stanowią zasady polityki regionalnej, których przestrzeganie decyduje o efektywności realizowanych programów. Są to:
1) zasada koncentracji- ma zapobiegać rozproszeniu środków finansowych. Unia Europejska ogranicza zakres pomocy pod względem rzeczowym i geograficznym poprzez kwalifikowanie regionów do celów polityki regionalnej
2) zgodnie z zasadą dodatkowości programy pomocy regionalnej są współfinansowane ze środków krajowych, środki wspólnotowe uzupełniają, a nie zastępują środki krajowe( wysokość pomocy UE jaką rocznie może otrzymać państwo, ograniczono do równowartości 4% jego PKB w skali roku)
3) opierając się na zasadzie programowania państwa członkowskie opracowują wieloletnie plany rozwoju, które stanowią podstawę do przyznania im pomocy
4) zasada partnerstwa zobowiązuje do współpracy organy władzy lokalnej, regionalnej, krajowej oraz organy wspólnotowe. Dla poprawienia zdolności absorpcyjnych do współpracy zachęca się także prywatne podmioty gospodarcze
5) zasada zgodności (kompatybilności) gwarantuje zgodność polityki regionalnej z zapisami traktatów, celami innych obszarów polityki wspólnotowej( przede wszystkim konkurencji) oraz z wytycznymi ochrony środowiska
6) zasada pomocniczości (subsydiarności) nie wiąże się bezpośrednio z polityką regionalną jest natomiast podstawową zasadą funkcjonowania UE. Władze wyższego szczebla nie podejmują działań, które pozostają w gestii władz niższego.

Comments are closed.