POLITYKA GOSPODARCZA W PERSPEKTYWIE NEOLIBERALIZMU I NEOKEYNESIZMU część 1

POLITYKA GOSPODARCZA W PERSPEKTYWIE NEOLIBERALIZMU I NEOKEYNESIZMU część 1

Keynes angielski ekonomista sformułował teorię wyjaśniającą działania mechanizmów ekonomicznych.
Zawarte w pracach Keynesa tezy wywarły i nadal wywierają ogromny wpływ na teorię ekonomii. Keynesizm nie jest jednak nurtem jednorodnym. Możemy w nim wyróżnić neokeynesizm i postkeynesizm.
NEOKEYNESIZM- jest kierunkiem badań makroekonomicznych, wywodzących się z teorii Keynesa. Jest kontynuacja tzw. syntezy neoklasycznej, która łączy makroekonomiczne tezy Keynesa z systemem równowagi ogólnej. Głównymi przedstawicielami tego nurtu są tacy wybitni twórcy jak J.R. Hicks, P.A. Samuelson, F. Modigliani, J. Tobin.
Neokeynesiści bywają niekiedy określani keynesistami w analizie krótkookresowej i monetarystami w analizie długookresowej. Uważają, że w krótkim okresie ceny (także płace) są względnie sztywne, tzn. reagują na zmiany popytu wolniej niż wielkości realne (poziom zatrudnienia, produkcja). W krótkim okresie spadek popytu globalnego musi spowodować recesję. Rząd powinien więc prowadzić politykę stabilizacyjną. Polityka stabilizacyjna powinna opierać się przede wszystkim na instrumentach polityki fiskalnej. Wpływają one bezpośrednio na wielkość popytu, powodując większą skuteczność polityki stabilizacyjnej. W przypadku polityki pieniężnej droga ta jest dłuższa i mniej pewna. Stosując instrumenty polityki pieniężnej można wpływać na wysokość stopy procentowej, za jej pośrednictwem na popyt.
W długim okresie gospodarka wraca gospodarka wraca do stanu równowagi przy pełnym wykorzystaniu potencjału produkcyjnego. Rośnie rola polityki podażowej skierowanej na podniesienie poziomu produkcji potencjalnej. Nastąpiło połączenie wiary w samoczynne mechanizmy przywracające równowagę gospodarcza z przekonaniem o konieczności aktywnej polityki ekonomicznej, która ma niwelować skutki niedoskonałości mechanizmu rynkowego. Interwencja państwa wpływa na tempo dochodzenia gospodarki do równowagi jak również jej przywrócenia.
Założenia analizy gospodarki z makroekonomicznego punktu:
- Poziom zatrudnienia uzależniony jest od określonego przez przedsiębiorców rozmiaru produkcji. Keynes zgadzając się z klasyczna teza, według której płaca jest pochodną krańcowej produktywności pracy, sprzeciwia się temu właśnie wahania poziomu płac wywołują fluktuacje na rynku pracy. W praktyce bowiem można obserwować sytuacje chronicznego bezrobocia charakteryzującego się tym, ze bezrobotni nie znajdują zatrudnienia, mimo ze skłonni są zaakceptować nawet bardzo niskie zarobki.
- Keynes odrzuca klasyczna koncepcję prawa zbytu na rynku, wedlug której podaz kreuje równy sobie popyt, co uzasadnia się tym, ze produkty SA wymienialne tylko na inne produkty. Globalny popyt niekoniecznie równy jest poziomem ilości środków płatniczych rozdysponowanych w trakcie procesu produkcyjnego. Keynes postulował by oprócz oddziaływania na konsumpcję , pobudzać inwestycje publiczne, które powinny odgrywać role regulatora rynku pracy i być siła motoryczna wzrostu gospodarczego.
ZAŁOZENIA
-brak ciągłości w opróżnianiu się rynku
-sztywność cen
-założenie o niedomaganiu rynku
-założenie, ze przedsiębiorstwo jest cenotwórcze i monopolistyczne a nie doskonale konkurencyjne
-hipoteza o racjonalnym kształtowaniu oczekiwań
-asymetryczna informacja
GŁÓWNE TEZY na temat utrzymywania się wysokiego bezrobocia;
1. złagodzenie ustawowego zabezpieczenia pracy w celu obniżenia kosztów rotacji pracowników.
2. przeszkolenie pracowników z zewnątrz w celu podniesienia ich kapitału.
3. wprowadzenie zasady udziału pracowników w zyskach, które zwiększają giętkość płac.
4. przekształcenie systemu zasiłków dla bezrobotnych tak, by zachęcić do poszukiwania pracy.

Comments are closed.