KEYNESIZM. TEORIA I PRAKTYKA

KEYNESIZM. TEORIA I PRAKTYKA
- Dominuje w latach 50. i 60. XX w. w większości krajów zach.
- J. M. Keynes (jeszcze w latach 30.) wskazywał na potrzebę angażowania się rządu w sprawy gosp. Ingerencja ta ma obejmować: ustalanie wysokości stóp %, kursów walutowych, wykorzystania polityki budżetowej (zwł. wydatków pań-stwa) do pobudzania popytu i przeciwdziałania recesji.
- Zalecenia te aprobowali politycy i parlamenty. Stronnictwa chrześcijańsko-demokr. i socjaldemokr. w Europie poszerza-ły je o postulaty zwiększania opieki społ., powszechnej ochrony zdrowia, zabezpieczenia na starość – czyli nadawanie państwu funkcji opiekuńczych.
- W oparciu o tę PG przez 20 lat po wojnie wiele państw osiągało spore sukcesy gosp., np. USA (zwł. w latach 60. – za prezydentury J.F. Kennedy‘ego), Niemcy Zach., Japonia (prowadzi aktywną politykę makroekonom. i przemysłową, wspiera rozwój hutn. i przem. stoczniowego – co umożliwia import taniej ropy z Bliskiego Wschodu).
→ W latach 60. rządy popierają (w polityce strukturalnej) głównie nowoczesne gałęzie przemysłu: motoryzacyjny, elek-troniczny (Japonia). Inw. publiczne kieruje się głównie na infrastrukturę, gosp. miejską, modernizację układów komuni-kacyjnych, energetyki. Skutek: wzrost wydatków budżetowych (deficyt!) i emisji pieniądza.
- Na wysoki stopień ingerencji państwa w gospodarkę wpływ mają ponadto: wojny lokalne (Korea, Wietnam), napięcie w stosunkach między supermocarstwami, wyścig zbrojeń i w dziedzinie badań kosmicznych.
- W niektórych krajach wprowadza się makroekonom. planowanie gosp.; rozszerza się zakres gospodarki kontrolowanej przez organa publ., niektóre gałęzie przem. są znacjonalizowane.
- Jednocześnie zaczyna rosnąć potęga wielkich, międzynar. korporacji gosp.; tworzą się oligopole wywierające naciski na rządy i ich PG.

Comments are closed.