Okres II wojny międzynarodowej oraz „klasyczne” brytyjskie państwo dobrobytu

Okres II wojny międzynarodowej oraz „klasyczne” brytyjskie państwo dobrobytu

Na rozwój nowego systemu socjalnego duży wpływ miała sytuacja po II wojnie światowej oraz doświadczenia wyniesione z niej. Państwo częściej zaczęło ingerować w politykę społeczną. W powojennym kraju rozwinęło się poczucie wspólnoty obywatelskiej. Zmieniono kierunek polityki społecznej . W rządzie znalazła się partia opowiadająca się za państwem opiekuńczym, a polityka społeczna odcięła się wreszcie od komunizmu. W 1942 liberał Beveridge opublikował raport na którym opiera się struktura „klasycznego” państwa dobrobytu. Znalazły się w nim hasła o :
- wspieraniu indywidualizmu
- minimalnym, składkowym systemie zabezpieczenia społecznego
- udziale najuboższych w systemie składkowym
- świadczeniach dla rodzin i członków rodzin zmarłego
- pełnej aktywności zawodowej
- ingerencji państwa w rynek
- rozwoju opieki zdrowotnej

Po zakończeniu wojny stworzono system dobrobytu na podstawie ustaw:
 o ubezpieczeniach narodowych (1946)
 o służbie zdrowia (1946)
 o świadczeniach rodzinnych (1945)
 o pomocy społecznej (1948)
Zakończono przy tym „ustawę o ubogich”. Zapoczątkowało to fazę rozwoju polityki społecznej aż do lat siedemdziesiątych. Wtedy ukształtowano w zasadzie współczesny model państwa opiekuńczego w Wielkiej Brytanii . System nie ustrzegł się błędów (bardzo drogi system świadczeń ), brakowało niezbędnych środków do sprostowania wymaganiom systemowym, świadczenia społeczne stawały się coraz ważniejszym źródłem dochodu dla wielu obywateli, nie wystarczało środków aby zapewnić pomoc określonym grupom społecznym. Nastąpił wzrost ubóstwa w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Krytyka państwa dobrobytu pojawiła się pod koniec lat pięćdziesiątych . Opozycja pokazała że państwo przez swoją praktykę socjalną wzmocniło różnice klasowe, a korzyści płynęły głównie do klasy średniej.

Comments are closed.