Polityka społeczna w RFN i NRD

Polityka społeczna w RFN i NRD

W RFN między 1949r., a 1955r. stworzono instytucjonalne podstawy państwa socjalnego. W latach 1966r. – 1969r. podejmowano się wysiłków naprawczych. Po tych latach nastąpił okres ekspansji i rozszerzania świadczeń społecznych. Państwo niemieckie nie uniknęło światowej recesji w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Ograniczono środki polityki społecznej, co w coraz większym stopniu związane było z bolesnymi cięciami. Działo się tak w latach 1982-1998. Redystrybucja środków odbywała się na niekorzyść robotników najemnych. Systemy zabezpieczeń społecznych dotknęły ogromne problemy finansowe i strukturalne.
W NRD system zabezpieczeń rozwijał się w inny sposób. Był to model ubezpieczenie jednolitego, organizowany centralnie przez państwo, który obejmował prawie całe społeczeństwo. Ubezpieczenia robotników i urzędników finansowały Wolne Niemieckie Związki Zawodowe (FDBG), państwo ubezpieczało pracowników wolnych zawodów i rzemieślników. Nie było rozwoju świadczeń emerytalnych, a bardzo niska emerytura podstawowa wystarczała tylko na podstawowe zabezpieczenie. Za zasadę przyjęto zabezpieczenie minimalne dla wszystkich grup społecznych. Subwencjonowano dobra podstawowe. W roku 1990 stworzono unię społeczną między NRD i RFN w której NRD przejęło system zachodnioniemiecki. Zachód w znacznym stopniu finansował reformy wschodnie. Na dalszy rozwój polityki społecznej miała wpływ Unia Europejska. Pod jej wpływem zredukowano świadczenia socjalne. Za deficyt budżetowy obwiniono zbyt wysokie świadczenia. Niemcy decydują jako suwerenne państwo w swojej polityce społecznej, lecz jej pełne prawo do jej kształtowania jest negocjowane w kompleksowym procesie pomiędzy rządami narodowymi , a instytucjami ponadnarodowymi.

Comments are closed.