Tło historyczne państwa opiekuńczego

Tło historyczne państwa opiekuńczego

System ubezpieczeń społecznych wykształtował się w Niemczech podczas rewolucji przemysłowo – mieszczańskiej. Wtedy to nastąpiło rozbicie porządku stanowego, zerwanie tradycyjnej społecznej sieci zabezpieczeń na bazie rodzinnej i religijnej oraz pojawienie się klasy robotników najemnych. Państwo pod rządami Bismarca uznało zapewnienie dobrobytu za obowiązek państwa, zaakceptowano to, że ludzie nie powinni być zostawieni bez opieki. Najistotniejszym posunięciem kanclerza zjednoczonych Niemiec było objęcie pracowników najemnych obowiązkiem ubezpieczeń od chorób, wypadków przy pracy oraz starości i inwalidztwa. Robotnicy płacili 2/3 składek a pracodawcy 1/3. Instytucje ubezpieczeniowe były raczej zdecentralizowane, podlegały nadzorowi państwowemu. Bismarc chciał w ten sposób zintegrować ruch robotniczy z hierarchicznym społeczeństwem. Kanclerz swoją politykę wobec ruchu socjalistycznego określił jako politykę „bicza i cukru”. Biczem były ustawy zakazujące legalnej działalności partii socjalistycznych, cukrem ustawodawstwo socjalne .
W republice Weimarskiej wciąż starano się uzyskać przychylność robotników ustanawiając reformy społeczno- polityczne silnie związane z rozwojem gospodarczym . Wprowadzono opiekę społeczną (1924r.). Stworzono prawo do opieki i ubezpieczeń na wypadek bezrobocia (1927r.). Państwo uznało swoją odpowiedzialność za redukcję skutków załamania się rynku. Wprowadzono ograniczenia społeczno-polityczne aby zwalczyć recesję gospodarczą. Zmiany można ocenić pozytywnie, jednak spowodowały one znaczny wzrost kosztów.
W ustawie z 1934 roku stworzono nowe świadczenia społeczne. Poziom świadczeń pozostał jednak niski, ponieważ w tym okresie większość wpływów pieniężnych była przekazywania na zbrojenia.

Comments are closed.