UWAGI OGÓLNE O TREŚCI ŚWIADCZENIA - ŚWIADCZENIE

UWAGI OGÓLNE O TREŚCI ŚWIADCZENIA - ŚWIADCZENIE

Działanie i zaniechanie

Zachowanie dłużnika będące świadczeniem może polegać na działaniu albo na zaniechaniu

Każde zachowanie dłużnika przybiera postać:
a) działań pozytywnych (np. danie czegoś)
b) zachowania biernego (np. niepodejmowanie działań)

obowiązek biernego zachowania się stanowi korelat praw bezwzględnych (np. obowiązek nienaruszania cudzej własności)

Sposób ustalenia świadczenia

W momencie powstania zobowiązania treść świadczenia albo powinna być już określona, albo co najmniej powinny być ustalone niezawodne sposoby pozwalające treść tę ustalić w terminie późniejszym.

Prawo polskie nie zawiera ogólnych postanowień określających, w jaki sposób strony mogą w umowie wskazać podstawy do ustalenia treści należnego świadczenia.

Metody ustalania podstaw do określania przyszłych świadczeń:
a) metoda obiektywna- odwołuje się do empirycznie stwierdzalnych faktów, które bez potrzeby dokonywania ocen pozwalają ustalić wysokość należnego świadczenia (np. cena rynkowa) jest to metoda najbardziej pewna i dlatego zawsze dopuszczalna.
b) Metoda zobiektywizowana- polega na powołaniu osoby trzeciej do ustalenia należnego świadczenia. Jeżeli osoba ta dokona oceny wyłącznie na mocy niekontrolowanego własnego uznania, to trudno takie postanowienie umowy uznać za zgodne z zasadami współżycia społecznego. Jeżeli osoba trzecia oceniłaby wielkość świadczenia pod kontrolą sądu i zgodnie z zasadami współżycia społecznego lub zwyczajami to przyjęcie takiej koncepcji może okazać się rozwiązaniem racjonalnym
c) Metoda subiektywna- prowadzi do ustalenia wysokości świadczenia przez jedną ze stron. Jeżeli strona kierowałaby się obiektywną miarą, podlegającą kontroli sądowej co najmniej z punktu widzenia zasad współżycia społecznego, to należałoby zaakceptować taką postać obrotu gospodarczego. Ułatwia ona proces adaptacji treści zobowiązania do zmieniającej się sytuacji i potrzeb strony umowy.

Możliwość wykonania świadczenia

Ważne by świadczenie było możliwe do wykonania.
Jeżeli zachodzi uprzednia niemożliwość świadczenia, to znaczy już w momencie ziszczenia się zdarzenia, które miało spowodować powstanie zobowiązania, świadczenie było niewykonalne, zobowiązanie w ogóle nie powstaje.

W razie następczej niemożliwości dłużnik będzie zobowiązany dać odszkodowanie w miejsce pierwotnego świadczenia, gdy niemożliwość pierwotnego świadczenia jest następstwem okoliczności, za które ponosi on odpowiedzialność

Świadczenia w zobowiązaniach rezultatu i w zobowiązaniach starannego działania

Podział świadczeń lub zobowiązań na:
a) świadczenia lub zobowiązania rezultatu- polegają na osiągnięciu z góry ściśle określonego efektu. Należą tu więc świadczenia dania czegoś (np. umowa sprzedaży), niektóre świadczenia usług ujmowane łącznie z ich wytworem (np. umowa o dzieło) oraz wszystkie zaniechania. Dłużnik odpowiada na zasadzie ryzyka.

b) świadczenia lub zobowiązania starannego działania- znajdują wyraz w działalności odpowiednio tylko ukierunkowanej, przy czym dłużnik nie ma obowiązku osiągnąć wskazanego celu, np. działania lekarza

Comments are closed.