ŹRÓDŁA PRAWA ZOBOWIĄZAŃ

ŹRÓDŁA PRAWA ZOBOWIĄZAŃ

Prawo stanowione

Tylko prawo powszechnie obowiązujące może regulować stosunki cywilnoprawne.
• wśród ustaw największą doniosłość ma Kodeks cywilny z 1964r.
• Rozporządzenia są częstym środkiem regulowania stosunków zobowiązaniowych- ich rola uległa ograniczeniu. Mogą je wydawać jedynie organy wskazane w Konstytucji i to na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania.
• Ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw RP stanowi część prawa krajowego i jest bezpośrednio stosowana, chyba ze jej stosowanie uzależnione jest od wydania ustawy. Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed innymi ustawami jeżeli ich treść nie da się pogodzić z umową międzynarodową.

Unia europejska jest organizacją ponadnarodową, o samodzielnym porządku prawnym. Składa się na nie:
a) prawo pierwotne- normy zawarte w traktatach założycielskich
b) prawo wtórne- stanowione przez organy UE
- rozporządzenia, które bezpośrednio obowiązują na terytorium całej UE,
- dyrektywy- zobowiązują państwa członkowskie do osiągania określonych celów

Prawo zwyczajowe i zwyczaj

RP nie ma innych źródeł prawa, poza prawem stanowionym. Rozdział III Konstytucji nie wyłącza kształtowania się norm prawa zwyczajowego, jeżeli nie pozostają one w kolizji z prawem stanowionym.

Zwyczaj jest to powszechnie stosowana w danym czasie, w danym środowisku i danych stosunkach społecznych praktyka pewnego zachowania. Zwyczaje nie wyznaczają żadnej powinności i w tym sensie „nie obowiązują”. Przepisy prawne odsyłają do nich wskazując w ten sposób organom rozstrzygającym bardziej szczegółowe dyrektywy od wyznaczonych w treści tych przepisów:
Doniosłe znaczenie mają przepisy odsyłające do zwyczajów przy:
a) wykładni oświadczeń woli
b) zawarciu umowy
c) określeniu sposobu wykonania zobowiązań
d) określeniu mocy wiążącej wzorców umów
e) ustaleniu treści stosunku zobowiązaniowego.

Prawo intertemporalne (międzyczasowe)

Reguluje kwestię dawniejszych uregulowań prawnych, które niekoniecznie utraciły wszelką doniosłość prawną.
Do czynności prawnej stosuje się prawo obowiązujące w chwili jej dokonania. Dawne prawo jest właściwe do oceny tej czynności, a nowe prawo- dla oceny skutków zdarzeń prawnych, które nastąpiły po wejściu w życie KC i które są związane z istotą stosunku prawnego.

Do zobowiązań już istniejących umów: kontraktacji, najmu, dzierżawy, rachunku bankowego, ubezpieczenia, renty lub dożywocia stosuje się nowe prawo przy ocenie wszelkich skutków prawnych powstałych pod rządem nowego prawa.

Comments are closed.