Kierunki definiowania polityki we współczesnej nauce
Kierunki definiowania polityki we współczesnej nauce
Normatywizm
a) polityka interpretowana w kategoriach powinnościowych -jak być powinno?;
b) odwołuje się do greckiego przesłania polityki jako roztropnego realizowania wspólnego dobra;
c) koncentruje się na projektowaniu pożądanych wizji życia politycznego;
(koncepcje umowy społecznej, utopia Marksa);
Behawioryzm
a) polityka interpretowana jest przez pryzmat zachowań ludzkich związanych z procesem rządzenia;
b) motywacje do uczestnictwa w polityce tkwią w psychice ludzkiej;
c) możemy je poznać poprzez uwolnioną od sądów wartościujących, empiryczną obserwację i opis zachowania (w myśl maksymy orzekać co jest, a nie co powinno być). W myśl tradycyjnych założeń behawioryzmu, granice polityki wyznacza formuła kary – nagrody, decydująca o charakterze aktywności ludzkiej związanej z procesem rządzenia.
Biopolityka
a) człowiek jest zwierzęciem politycznym {zoon politikon);
b) polityka zaś pojawia się już u prymitywnych populacji – wszędzie tam, gdzie występuje problem władzy;
c) bada zachowania ludzi przyjmujące postać rywalizacji prowadzącej do dominacji – podporządkowania w grupie;
d) nauka o polityce jest nauką leżąca na przecięciu nauk przyrodniczych (etiologia, genetyka i in.) i społecznych (socjologia, psychologia i in.). W obszarze zainteresowań znajdują zagadnienia agresji- altruizmu w polityce, wrodzonymi (genetycznymi) predyspozycjami do sprawowania władzy (odporność na stres decyzyjny; przejawy psychopatologii w polityce i in.).
Postmodernizm
a) sygnalizuje kryzys współczesnej polityki; b) którą symbolizuje rhizoma – roślina o wielu splątanych i długich korzeniach, nie wiadomo gdzie się zaczynających i kończących; c) stąd zrozumienie polityki wymaga wielu punktów odniesienia; d) jest ona bowiem swoistym labiryntem, w którym żyje i działa człowiek; e) wyrażający obawę przed nieznanym ale i pragnienie odsłaniania ukrytych sensów życia wspólnotowego i dróg wyjścia z sytuacji.
Filed under: notatki