OŚWIADCZENIE WOLI!

OŚWIADCZENIE WOLI!
Podstawowym składnikiem czynności prawnych jest oświadczenie woli
Oświadczenie woli jest to zewnętrzny przejaw naszej decyzji.! (uzewnętrznienie wewnętrznej decyzji woli). Oświadczenie woli musi być wyrażone dobrowolnie, bez wad, poważnie.
OŚWIADCZENIE WOLI musi być :
l) wolne od wady
2) wyraźne
3) poważne
4) złożone w odpowiedniej formie (ustnej lub pisemnej)
-Forma USTNA - czynności wykonywane na codzień “na gębę”
-Forma PISEMNA - pełnomocnictwo pod rygorem nieważności musi być udzielone na piśmie,
- z urzędowym poświadczeniem podpisu lub daty
- z notarialnym poświadczeniem podpisu
- forma aktu notarialnego (nieruchomości kupujemy poprzez zawarcie aktu notarialnego) CZYNNOŚĆ PRAWNA dokonana w nieodpowiedniej formie jest NIEWAŻNA.
WADY OŚWIADCZEŃ WOLI: (pozorność)
I grupa - Wady powodujące bezwzględną nieważność czynności prawnych :
1) brak świadomości lub swobody w podjęciu decyzji
2) złożenie drugiej stronie za jej zgodą pozornego oświadczenia woli
II grupa - względna nieważność czynności prawnych - oznacza to że można się uchylić od skutków prawnych swego oświadczenia woli poprzez złożenie drugiej stronie odpowiedniego oświadczenia woli na piśmie
1) błąd
2) groźba bezpośrednia (wymuszenie), bezprawna.
3) gdy czynność jest sprzeczna z ustawą lub zasadami współżycia społecznego czynność jest nieważna.

Czynności dnia codziennego są to drobne bieżące sprawy.
Czynności zwykłego zarządu czyli zachowania rzeczy w stanie nie pogorszonym, czyli normalna zwykła eksploatacja.
ZOBOWIĄZANIE - to stosunek prawny między dwiema (lub więcej) osobami w którym jedna zwana Wierzycielem
może żądać od drugiej zwanej dłużnikiem określonego zachowania się - świadczenia,
WIERZYTELNOŚĆ - to uprawnienie wierzyciela.
Wierzyciel (ma prawo oczekiwania zwrotu)
Wierzyciel może żądać osobistego świadczenia dłużnika tylko wtedy, gdy to wynika z treści czynności prawnej, z ustawy albo z właściwości świadczenia.
Jeżeli wierzytelność pieniężna jest wymagalna, wierzyciel nie może odmówić przyjęcia świadczenia od osoby trzeciej, chociażby działała bez wiedzy dłużnika.
ZOBOWIĄZANIE DŁUŻNIKA - to dług.
ROSZCZENIE - żądanie od danej, jakiejkolwiek osoby określonego zachowania.
DŁUG - powinność, obowiązek spełnienia świadczenia.
ODPOWIEDZIALNOŚĆ - przymusowe ściągnięcie świadczenia z majątku dłużnika, który odpowiada całym swoim
majątkiem. Istnieje ona od momentu wymagalności.
WYMAGALNOŚĆ - to nadejście terminu spełnienia świadczenia.
Jeśli ktoś nie odda długu - to narusza prawo podmiotowe.
Jeżeli termin nie jest określony w umowie to zobowiązanie staje się wymagalne z chwilą wezwania dłużnika do spełnienia świadczeń.
Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić.
Czynności przekraczające zdolność zwykłego zarządu.
Pełnomocnictwo musi być udzielone na piśmie. Pełnomocnictwo ogólne na zasadzie zwykłego zarządu. Pełnomocnictwo szczegółowe przekraczające czynności zwykłego zarządu musi być zawarte z podaniem rodzaju czynności z urzędowym poświadczeniem (Nieruchomość – sprzedaż, kupno, darowizna misi być sporządzona w formie aktu notarialnego)
Nie zachowanie odpowiedniej wymaganej formy powoduje, że czynność jest nieważna.
Rzeczy to przede wszystkim przedmioty materialne, dzielą się na rzeczy ruchome oraz nieruchomości.
Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.
Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.
ŹRÓDŁA ZOBOWIĄZAŃ:
1) umowy
2) bezpodstawne wzbogacenie
3) czyny niedozwolone
4) akty administracyjne
5) inne zdarzenia

1. Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić.
2. Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
3. Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
4. Dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom.
5. W taki sam sposób powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania wierzyciel.
6. Dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność).
7. Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności.
8. Wierzyciel może żądać osobistego świadczenia dłużnika tylko wtedy, gdy to wynika z treści czynności prawnej, z ustawy albo z właściwości świadczenia.
9. Jeżeli wierzytelność pieniężna jest wymagalna, wierzyciel nie może odmówić przyjęcia świadczenia od osoby trzeciej, chociażby działała bez wiedzy dłużnika.
Bezpodstawne wzbogacenie - kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby jest zobowiązany do wydania tej korzyści w naturze, a gdy jest to niemożliwe do zwrotu jej wartości..
Czyny niedozwolone - odpowiedzialność deliktowa. EX DELICTA (j. Lać.) czyn niedozwolony.
Art. 415 KC
“Kto z winy swej wyrządził szkodę drugiej osobie jest zobowiązany do jej naprawienia”
Przesłanki:
1) pierwsza przesłanka - wina (świadoma lub nieświadoma)
2) czyn zabroniony
3) szkoda (delict)
4) związek przyczynowy pomiędzy działaniami sprawcy a szkodą

Art. 422.
Za szkodę odpowiedzialny jest nie tylko ten, kto ją bezpośrednio wyrządził, lecz także ten, kto inną osobę do wyrządzenia szkody nakłonił albo był jej pomocny, jak również ten, kto świadomie skorzystał z wyrządzonej drugiemu szkody.
Art. 423.
Kto działa w obronie koniecznej, odpierając bezpośredni i bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro własne lub innej osoby, ten nie jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną napastnikowi.
Art. 426.
Małoletni, który nie ukończył lat trzynastu, nie ponosi odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę.
Przepis ten wyłącza odpowiedzialność osób małoletnich do lat 13 na zasadzie winy ze względu na niemożność przypisania takim osobom winy. Nie uchyla natomiast ich od odpowiedzialności na zasadzie ryzyka (art. 433-436) ani na zasadzie słuszności. Jednocześnie można przyjąć, że osoby małoletnie powyżej lat 13 mają pełną zdolność deliktową i odpowiadają za wyrządzoną szkodę, chyba że działały bez rozeznania tego rodzaju, które uniemożliwia przypisanie im winy. Ich nieodpowiedzialność nie zwalnia, nie uchyla od odpowiedzialności osoby zobowiązanej do z nadzoru art. 415 jeżeli zostanie udowodnione, że szkoda pozostaje w związku przyczynowym z określonym ich zaniedbaniem.
430.KC
Kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności.
3 elementy które zwalniają z odpowiedzialności:
1. działanie lub zaniechanie poszkodowanego
2. działanie lub zaniechanie osób trzecich
3. siła wyższa
Umowa zobowiązanie kontraktowe

Comments are closed.