PRAWO KARNE POLSKIEGO ŚREDNIOWIECZA

PRAWO KARNE POLSKIEGO ŚREDNIOWIECZA
Uwagi ogólne.
Często dochodzono sprawiedliwości na drodze wróżd zwanych zwadami. Były to wojny prywatne. Przestępstwa groźne dla bezpieczeństwa ogólnego nazywano łotrostwami.
Ze względu na podmiot wszczynający ściganie podział:
Przestępstwa ścigane z państwa, religii panującej – imurzędu – przeciw panującemu, interesom silniejsza władza tym większy zakres.
Przestępstwa dochodzone na podstawie skargi prywatnej
Mir.
Rzecznikiem miru był panujący. W przypadku złamania miru oprócz pieniężnej kary prywatnej pobierano karę państwową oraz karę sądową.
Mir (Ręka pańska):
Miejscowy
Osobowy
Mieszany np. miejscem pobytu.arcybiskup wraz z
Związek przyczynowy i wina.
Według najdawniejszego prawa karano sprawcę, bez znaczenia było czy zrobił to nieumyślnie.
Statuty K. Wielkiego odróżniały winę umyślną od nieumyślnej kazusowo.
Przypadki wyłączające przestępność.
Początek – zaczepka słowna czynna – aż do zranienia czy zabicia tego, który dał początek – braklub zrównoważenia.
Wykonanie odwetu z zachowaniem form przepisanych
 Wykonanie przez wierzyciela uprawnień wynikających z odpowiedzialności umownej
Zabicie polnego złodzieja – schwytanego nocą na gorącym uczynku kradzieży zboża.
Gdy szlachcic pił z chłopami, a potem go pobili – nie oskarżano chłopów, bo sam to sprowokował.

Comments are closed.