Ezra Pound ( 1885- 1972)

Ezra Pound ( 1885- 1972)
Bardzo fascynowała go stara literatura europejska. Otrzymał bardzo gruntowne wykształcenie, studia uniwersyteckie podjął już w wieku lat 16. Podobnie jak Elliot podjął próbę napisania doktoratu, ale po roku stwierdził że to bez sensu. Przeżywał trzy przejawy buntu: buntował się przeciwko zastanej teraźniejszości społecznej i intelektualnej, drażniła go dyscyplina akademicka w czytaniu literatury, stąd też odrzucenie pracy doktorskiej, jego bunt przeciwko dyscyplinie akademickiej objawiał się tym, że pisał całkiem inaczej niż Elliot; po trzecie – bardzo ostro krytykował poezję wiktoriańską, którą uważał za sentymentalną i bezsensowną. Fascynował go to co Elliot określa the mind of the Europe - zbiorowa świadomość Europejczyków wynikająca ze zbiorowych przeżyć intelektualnych i kulturowych, pozwalająca poetom jakoś zafunkcjonować w tej wspólnej rzeczywistości. W 1915 zaczął edytować pismo „Blast”, w którym pojawiły się pierwsze poglądy Ezry Pounda z dziedziny imażyzmu. To był nurt literacki prawie w całości stworzony przez Ezre Pounda. Pound pewnego pięknego dnia będąc oczywiście w Londynie spotkał się z dwoma pisarzami, a właściwie z poetką i poetą: H.D. (Hildą Doolittle) (1886-1961) i Johnem Gould Fletcher (1886-1950). W tym okresie Pound przeżywał fascynację symbolistami francuskimi i wierszem wolnym, od nich zapożyczył fascynację operowaniem tzw. obrazem poetyckim oraz wolnym wierszem. Oświadczył tym dwojgu, z którymi się spotkał, że są imażystami, bo właśnie narodził się nowy poetycki nurt.

Imażyzm
polega na tym, że centralną rzeczą jest obraz ( image). Wiersz nie miał być stworzony wokół jakiegoś problemu, który artysta ma wyjaśnić ale wokół jednego czystego obrazu wyrażającego emocje, które artysta chce przekazać. Zalożenia:
1. obraz należy przedstawić bezpośrednio i obiektywnie, bez żadnych upiększeń
2. należy zrezygnować ze wszystkich niepotrzebnych słów mogących zaciemnić zrozumienie obrazu
3. należy poddać się muzyce wiersza a nie obsesyjnie liczyć sylaby, bo to do niczego nie prowadzi

Pound jako osoba wybitnie energiczna i poddająca się różnym trendom pomógł wydać antologię pt. Des Imagistes – wbrew francuskiej nazwie składała się z wierszy anglojęzycznych. Bardzo szybko Poundowi ten nurt przestał się podobać. Prawdziwymi, imażystowskimi pisarzami a raczej poetkami były H.D. i Amy Lowell ( 1874-1925) – amerykańska poetka, która bardzo mocno zafascynowała się nowością imażyzmu, przyjechała ze Stanów do Londynu, aby być bliżej tego co działo się wokół tego nurtu. To ona dalej pociągnęła ten kierunek, zaczęła pisać jako imażystka.
A Pound po napisaniu imażystowskiego manifestu strącił tym wszystkim zainteresowanie. Z kolei zaczął uważać, że poeta powinien pisać pod wpływem prądu, który go porywa. Ten prąd, zwany vortexem powinien porywać również czytelnika – stąd kolejny trend stworzony przez Pounda: vortycyzm/ vortisicm.

Ezra Pound w 1924 porzucił Londyn i przeniósł się do Włoch, gdzie napisał najsłynniejsze swoje dzieło: 1924 – Cantos: byl to zbiór pieśni, po części wzorowane na Odysei. Ich bohaterem miał być poeta poszukujący swojej tożsamości i wędruje przez życie podobnie jak Odys. Cantos opowiadały o życiu i twórczości ale z bagażem, jaki niesie za sobą przeszłość.

Pound przeżył bardzo silną fascynację Mussolinim, i tym, co on głosił – do tego stopnia, że stal się zaciekle wojującym antysemitą . Ten antysemityzm i kult Mussoliniego w mniej lub bardziej widoczny sposób przebijają się na lamach Cantos. To nietypowe hobby skończyło się wraz wejściem aliantów do Włoch i Pound został aresztowany. Amerykanie potraktowali go dość ostro, bo uważali go za zdrajcę : no bo jak to może być, że jedna z ważniejszych amerykańskich postaci literackich opowiada się po niewłaściwej stronie krajobrazu politycznego? W związku z tym Amerykanie mało humanitarnie włożyli go do drucianej klatki i pokazywali na targu w Pizie. Później Pound został aresztowany w bardziej humanitarny sposób i był sądzony o zdradę stanu – groziła mu nawet kara śmierci. Posądzano go również o szpiegostwo. Wszystkie te wydarzenia rozpętały bardzo silną polemikę wśród pisarzy i poetów – oprócz kontrowersji wokół Pounda jako osoby zastanawiano się czy można usprawiedliwiać takie a nie inne decyzje polityczne Pounda, który w końcu jest świetnym poetą. Ale z drugiej strony: skoro Pound jest amerykańskim dobrem kulturowym to może to powinno zadziałać na jego korzyść. Obrońcy Pounda zaczęli uważać go za niepoczytalnego. Pojawiła się również teoria, że Pound ma zwichrowany obraz rzeczywistość i nie bardzo obejmuje świat swoją percepcją, ale skoro jest poetą to można mu wybaczyć wszystko inne, bo żaden poeta nie stąpa po ziemi tak jak reszta społeczeństwa. Poeta Charles Olson uważał, że Pound dlatego stal się antysemitą i zafascynował się Mussolinim bo….. był poetą, a poeta lubi taki porządek w literaturze stąd zafascynowanie porządkowaniem świata w stylu faszystowskim. Olsonowi udało się przekonać krytyków literatury i sporą część opinii publicznej, że ktoś kto jest poetą nie ma percepcji rzeczywistości jak normalny zjadacz chleba, więc nie ma co więcej na ten temat dyskutować – Pound to wielki poeta i wszystko należy mu wybaczyć… Te dywagacje niekoniecznie przekonało sędziów, ale przekonało ich do tezy, że Pound jest chory psychicznie i resztę swojego życia dokonał w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym

Comments are closed.